آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 78

من در نظر نداشتم هیچ یک از این مطالب را به رشته تحریر در آورم اما بی اختیار قلمم این راه را پیمود و این حقایق را تشریح کرد، امید است نویسندگان معاصر و آیندگان، هنگام نوشتن فکر کنند چه می گویند و چه می نویسند و بدون تحقیق هر چه بر قلم آنها جاری گشت ننویسند (و بدانند قلم های نقاد و موشکافی به دنبال آنهاست و گفته های آنان را مو به مو بررسی و تجزیه و تحلیل می نمایند).

امیرمؤمنان علی علیه السلام چقدر عالی فرموده:

«لِسَانُ الْعَاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ وَقَلْبُ الأحْمَقِ وَرَاءَ لِسَانِهِ»(1)

؛ زبان مرد دانا و فهمیده در پشت قلب اوست (نخست فکر می کند بعد سخن می گوید) ولی قلب نادان در پشت زبان او قرار دارد (نخست می گوید و بعد فکر می کند!).

تهمتهای ناروا به شیعه

اکنون قسمتی دیگر از گفتار «احمد امین» را مورد بررسی قرار می دهیم:

او می گوید: «آیین یهودیت در تشیّع از طریق اعتماد به «رجعت» خودنمایی کرده است!».

ولی ای کاش می دانستیم آیا عقیده به «رجعت» یکی از ارکان و اصول مذهب شیعه است تا موجب ایراد بر این مذهب گردد و بگویند یهودیت در آیین تشیّع از طریق قول به رجعت خودنمایی کرده است، آیا کسی که اطلاع او از مذهبی تا این پایه سطحی می باشد بهتر این نیست که سکوت اختیار کند. در میان عرب ضرب المثلی است می گویند:

«إذا لَمْ تَسْتَطِعْ أمْراً فَدَعْهُ

؛ کاری را که از تو ساخته نیست رها کن!».

روشنتر بگوییم: موضوع رجعت اگر چه نزد شیعیان از ضروریات محسوب