آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 80

حیات به آنها بپوشاند؟ آیا هیچ مسلمانی می تواند امکان این موضوع را انکار کند با اینکه قرآن مجید صریحاً نمونه هایی از آن را ذکر کرده است؟

آیا این خرده گیران سرگذشت جمعی از بنی اسرائیل را در قرآن نخوانده اند، آنجا که می گوید: «أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ خَرَجُوا مِنْ دِیَارِهِمْ وَهُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقَالَ لَهُمْ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْیَاهُمْ»؛ آیا ندیدی گروهی (از بنی اسرائیل) را که از ترس مرگ از خانه های خود فرار کردند و آنان هزاران نفر بودند (و به بهانه، فرار از طاعون، از شرکت در میدان جهاد خودداری نمودند). و خداوند فرمان مرگ آنها را صادر کرد (و به همان بیماری مردند) سپس آنها را زنده کرد».(1)

آیا اینها این آیه شریفه را نخوانده اند: «وَیَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ کُلِّ أُمَّهٍ فَوْجاً»؛ (به خاطر آور) روزی را که ما از هر امتی، گروهی را از کسانی که آیات ما را تکذیب می کردند محشور می کنیم ...»(2) آیا چنان روزی، روز قیامت و رستاخیز است؟

مسلّماً نه، زیرا در آن روز تمام امّتها محشور می شوند، نه از هر امّتی دسته ای.(3)

اما متأسّفانه مسأله رجعت و خرده گیری درباره آن از همان قرنهای نخستین اسلام تا کنون دستاویز برای جمعی از علمای اهل سنّت بوده است، و لذا نویسندگان کتابهای رجال آنها، هنگامی که شرح حال بعضی از بزرگان دانشمندان و رُوات شیعه را ذکر می کنند و هیچ نقطه ضعفی از نظر پاکی و درستی آنها نمی یابند می گویند: اما او عقیده به رجعت داشت! ... مثل اینکه می خواهند

1- سوره بقره، آیه 243. مفسّران نزول این آیه 243 سوره بقره را درباره عدّه ای از بنی اسرائیل می دانند که در شهری به نام« داوردان» از نواحی عراق زندگی می کردند، هنگامی که دستور جهاد به آنها داده شد و لشکر آنها آماده مبارزه با دشمن گردید، به بهانه اینکه سرزمین دشمن آلوده به« وبا» می باشد پراکنده شده و حاضر به جهاد نگردیدند، ولی به فرمان خدا همگی هلاک شدند و پس از مرگ به زندگی برگشتند. مشروح سرگذشت آنها را مفسّرین در ذیل آیه مزبور بیان کرده اند، و این یکی از مصادیق روشن رجعت است. ر. ک: تفسیر عیاشی، ج 1، ص 130، ح 433
2- سوره نمل، آیه 83
3- ر. ک: البرهان، ج 3، ص 211؛ بحارالانوا، ج 53، ص 40؛ مختصر بصائرالدرجات، ص 25