آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 81

بگویند: «متأسّفانه بت پرست بود و برای خدا شریکی قرار داده بود!» داستان «مؤمن الطاق» با «ابوحنیفه» در این مورد معروف است.(1)

در هر صورت منظورم این نیست که در اینجا یا در جای دیگر از این عقیده (رجعت) دفاع کنم، زیرا این مسأله در نظر من کوچکتر و کم اهمیّت تر از آن است که مورد این گونه بحثها قرار گیرد این بحث حتی به اندازه سر ناخنی در نظر من اهمیّت ندارد.

بلکه منظورم این است که احمد امین نویسنده فجرالاسلام را به اشتباه و حمله بی موردش واقف سازم.

تهمت عجیب دیگر

یکی دیگر از نسبتهای ناروا و بی اساسی که این نویسنده به شیعه داده است این است که می گوید: «شیعه عقیده دارد که آتش دوزخ بر شیعیان جز به مقدار کمی- حرام است»!

نمی دانم در کدام کتاب از کتابهای شیعه چنین مطلبی را دیده است؟ آیا سزاوار است کسی که در مقام بحث و انتقاد و تجزیه و تحلیل عقاید و مذاهب برآمده چنین نسبت سوء و ناروایی بدون هیچ گونه دلیل و مدرک به جمعیّتی بدهد؟ آیا این روش غیر علمی را هیچ محققی می تواند بپذیرد؟

مگر در کتابهای مختلف شیعه این حقیقت صریحاً اعلام نشده است که:

«إنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ خَلَقَ الْجَنَّهَ لِمَنْ أطَاعَهُ وَلَوْ کَانَ عَبْداً حَبَشِیّاً وَخَلَقَ النَّارَ لِمَنْ عَصَاهُ وَلَوْ کَانَ سَیِّداً قَرَشِیّاً

؛ خداوند بهشت را برای اطاعت کنندگان آفریده اگر چه غلام حبشی باشد، و دوزخ را برای گنهکاران آفریده اگر چه سیّد قرشی باشد»(2) و امثال این روایات از ائمه هدی علیهم السلام بسیار نقل شده است.