آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 88

تشریح نماییم. فقط می خواستیم گوشه ای از طرز تفکر گفتار نویسندگان معاصرو افرادی که به اصطلاح آنها را جزء علما و دانشمندان محسوب می نمایند درباره شیعه ذکر نماییم.

جایی که نویسندگان و افراد به اصطلاح دانشمند! این گونه درباره شیعه قضاوت کنند دیگر از عوام چه انتظاری می توان داشت؟

سرچشمه اصلی بدبختیها

ما تصور می کنیم سرچشمه این بدبختیها این است که این گونه افراد غالباً برای شناسایی مذهب شیعه بر گفته های «ابن خلدون بربری» تکیه می کنند؛ همان کسی که در دور افتاده ترین نقطه آفریقا و مراکش نشسته بود و می خواست درباره شیعیان عراق یا آنهایی که در دورترین نقطه شرق زندگی می کردند، قضاوت کند. و یا گفته های «ابن عبدربه اندلسی» را مدرک خود قرار می دهند.

و اگر خیلی ترقی کرده و بخواهند مطالعه و بحث درباره شیعه را در یک افق وسیعتر دنبال کنند به نوشته های بیگانگان و غربیها مانند استاد «ولهوسن» و استاد «دوزی» و امثال آنها مراجعه می کنند و «مدارک قاطع» را در گفته های آنها جستجو می نمایند!

چیزی که در این میان به هیچ روی سخنی از آن نیست و به فکر هیچ کس خطور نمی کند همان مراجعه به کتب شیعه است؛ در حالی که موضوع بحث، «شیعه» می باشد و می بایست قبل از هر چیز به کتابهای آنها مراجعه شود.

ولی شیعه که اساس مکتب و عقاید خود را بر پایه های استواری بنا نهاده است هنگامی که این گونه بحثهای نویسندگان امروز را درباره مذهب خود می بیند به یاد آن داستان عجیبی می افتد که «راغب اصفهانی» در کتاب معروف خود «محاضرات»(1) نقل نموده که گویا مضمونش چنین است: