نور هدایت : در نقد کتاب آن گاه که صحابه را شناختم صفحه 124

حضرت را از امامت و سیاست نتیجه بگیرد؟ ! مگر کثرت عبادت و دعا با امامت تنافی دارد؟ مگر آن همه ادعیه، مواعظ و عبادت های سنگین از امیرالمؤمنین (ع) روایت نشده است؟ مگر دعاهای حضرت سجاد، چه مقدار از دوران امامت ٣5 ساله را به خود اختصاص داده بود؟ اگر چنین باشد باید امام باقر و امام صادق (علیهماالسلام) که انبوه احادیث و حکمت ها از ایشان روایت شده نیز از مسائل سیاسی و امامت کناره گرفته باشند؛ زیرا فرصتی برای این کارها نداشتند! آیا در دوران سخت بنی امیه که مصلحت مکتب و فرمان الهی بر اقدام مخفیانه سیاسی بوده است، تلاش برای حفظ شیعیان و آماده کردن شرایط علمی و معنوی برای تداوم مکتب به معنای کناره گیری از امامت است؟ ! از این رو برخی از پژوهشگران اهل سنت، آن امام را حافظ تمامیت تفکر شیعی با سپر تقیه می دانند. (1)

اینکه انتظار داشته باشیم روایات فراوانی از آن امام بزرگوار در آن عصر خفقان بنی امیه به دست ما برسد، انتظاری واهی است و همین مقدار نیز که به دست ما رسیده است، جای شگفتی دارد؛ به ویژه صحیفه سجادیه که سرشار از معارف اهل بیت (علیهم السلام) است.

اکنون نمونه ای از فعالیت سیاسی حضرت سجاد (ع) را در تذکر به یکی از علمای بزرگ درباری بنی امیه می آوریم:

تذکر امام سجاد (ع) به محمد بن زُهری عالم دربار بنی امیّه

وی از عوامل بنی امیه، معلم فرزندان هشام بن عبدالملک و مورد احترام اهل سنت بوده است. امام سجاد (ع) او را به شدت از کمک به