نور هدایت : در نقد کتاب آن گاه که صحابه را شناختم صفحه 15

چون نیت آنها الهی بود، نه تنها مانعی نداشت، بلکه مستحب یا واجب شمرده شد؛ مثل طواف خانه خدا، قربانی در مِنا و بوسیدن حجرالاسود و. . . درحالی که مشرکان، آن اعمال را برای بت ها انجام می دادند. بنابراین، مهم نیت و انگیزه انجام عمل است.

چهار - چگونگی نذر شیعیان

نذر شیعیان برای ائمه (علیهم السلام) برای تقرب به خداوند، و ذکر کردن نامشان برای مشخص شدن مورد نذر است. منظور از نذرکردن برای امام علی (ع) ، هدیه کردن ثواب این عمل، برای آن جناب است. اگر کسی به طور صریح بگوید که من برای خدا به عهده می گیرم که صد هزار تومان به فقرا بدهم و ثواب آن برای حضرت امیر (ع) باشد، آیا این کار، شرک است؟

ذکر محافل ائمه (علیهم السلام) در نذر هم برای آن است که بدانند در کجا مصرف شود؛ مثلاً برای عزاداری سیدالشهدا (ع) نذر می کند تا در این گونه محافل خرج شود، نه آنکه برای پرستش سیدالشهدا (ع) باشد. همان گونه که خواندن نماز جعفر طیّار، تسبیحات حضرت فاطمه (علیهاالسلام) و نماز امام زمان (عج) برای پرستش اینان نیست. این را هر کسی که با شیعیان و عقایدشان آشنا باشد، درک می کند. حداقل به حکم وظیفه اسلامی که پرهیز از بدگمانی است، حمل به صحت کند.

مطلب پایانی در مورد نذر آن است که به فرموده فقها مورد نذر باید دارای رجحانی هرچند دنیوی باشد. نذر کردن کاری که رجحان و امتیازی ندارد، صحیح نیست. بنابراین برخی نذرهای جاهلانه که در