نور هدایت : در نقد کتاب آن گاه که صحابه را شناختم صفحه 2

است، نه تنها با تهاجم های نظامی، اقتصادی و فرهنگی، از عقاید خویش عقب نشینی نمی کند، بلکه از مواجهه با شبهات اعتقادی و فرهنگی استقبال می کند؛ زیرا این امر سبب بیداری جامعه علمی شیعیان، توجه نمودن به دشمنان، دقت بیشتر در چگونگی نشر مطالب، توجه نمودن به برخی ابهام ها یا نقاط ضعف احتمالی، تحریک برای تحلیل مسائل و سرانجام استواری بیشتر مکتب اهل بیت (علیهم السلام) خواهد شد. همچنان که این تهاجم های فرهنگی به حکم طبیعت خود، مهاجم را با مکتب اهل بیت (علیهم السلام) آشنا می کند و او در این تعامل یا رقابت علمی، به حقایق مکتب اهل بیت (علیهم السلام) و موهوم بودن بسیاری از شبهات پی خواهد برد و تحت تأثیر حقانیت مکتب اهل بیت (علیهم السلام) قرار خواهد گرفت. این ویژگی تعامل و تهاجم علمی است که دو طرف را به مواضع یکدیگر نزدیک می کند؛ همچنان که جنگ های صلیبی باعث آشنایی جهان اسلام از غرب و نفوذ اسلام در جهان غرب شد.

به همین منظور و با پیشنهاد برخی از استادان بزرگوار، بنا شد به شبهات مطرح شده در کتاب «آن گاه که صحابه را شناختم» ، منسوب به «ابوخلیفه علی بن محمد قصیبی» پاسخی مناسب داده شود.

با مطالعه این کتاب متوجه شدم که این کتاب از نظر علمی پایین تر از آن است که به آن پاسخ داده شود؛ زیرا انباشته از مطالبی ناهماهنگ، بی ارتباط، احساسی و موهون است؛ گویی نویسنده هدفی جز نوشتن ضد شیعه را نداشته است. به نظر می رسد داستان های غیر مستند و اعتقادات نادرست مطرح شده، مربوط به برخی عوام و برخوردهای جاهلانه و عاطفی باشد، به گونه ای که خواننده کتاب با اندکی دقت،