نور هدایت : در نقد کتاب آن گاه که صحابه را شناختم صفحه 248

مَنْ ماتَ وَ لا یَعْرِفُ اِمامَه ماتَ میتَهً جاهلیَّهً. (1)

هر که بمیرد و امام خویش را نشناسد، به مرگ جاهلیت از دنیا رفته است.

اعتقاد به امامت، شرط قبولی اعمال

اما اینکه پذیرش اعمال در درگاه الهی مشروط به اعتقاد به امامت است، این نیز در انبوه روایات اهل بیت (علیهم السلام) آمده است.

علامه مجلسی (رحمه الله) می فرماید:

بدان که امامیه اجماع دارند که صحت و قبولی اعمال، مشروط است به ایمان که از جمله آن اقرار به ولایت و امامت همه ائمه (علیهم السلام) است و روایات در این مورد، میان خاصه و عامه متواتر است (2)؛ از جمله همان حدیث معروف که می فرماید: «هر که بمیرد و امام زمان خود را نشناسد، به مرگ جاهلی مرده است» .

حضرت صادق (ع) فرمود:

هنگامی که بنده ای مقابل خداوند قرار گیرد نخستین پرسش، از نمازهای واجب، زکات واجب، روزه واجب، حج واجب و از ولایت ما اهل بیت است. اگر به ولایت ما معترف باشد و با ولایت مرده باشد، نماز، روزه، زکات و حج او قبول می شود. ولی اگر در مقابل خداوند جل جلاله به ولایت ما اقرار نکند، خداوند عزوجل

هیچ یک از کارهای او را نمی پذیرد. (3)

1- کافی، ج٢، ص ١٩.
2- بحارالانوار، ج ٢٧، ص ١66.
3- بحارالانوار، ج ٢٧، ص ١6٧.