نور هدایت : در نقد کتاب آن گاه که صحابه را شناختم صفحه 81

مشهور است که خلیفه دوم گفت: «دو متعه است که در زمان پیامبر [(ص) ] رایج بود و من از آن نهی و بر آن مجازات می کنم؛ متعه حج و متعه زن ها» . (1)و حضرت علی (ع) فرمود: «اگر عُمر از متعه نهی نمی کرد کسی جز شخص پست زنا نمی کرد» . (2)

قرآن مجید نیز بر حلیت این ازدواج، دلالت دارد و می فرماید:

فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِیضَهً وَ لَا جُناحَ عَلَیْکُمْ فِیما تَراضَیْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِیضَهِ إِنَّ اللَّهَ کانَ عَلِیماً حَکِیماً (نساء: ٢4)

وزنانی را که متعه (ازدواج موقت) می کنید، واجب است مهر آنها را بپردازید و گناهی بر شما نیست در آنچه بعد از تعیین مهر با یکدیگر توافق کرده اید [بعداً می توانید با توافق، آن را کم یا زیاد کنید] خداوند دانا و حکیم است.

«ابن عباس» و «اُبی بن کعب» و «سعید بن جبیر» در قرائت خود کلمه

«إلی أجل مسمّی» را می آوردند و ابن عباس سوگند یاد می کرد که آیه اینگونه نازل شده است؛ یعنی

«فما استمتعتم به منهن إلی أجل مسمّی» که به معنای تا زمان موقت است و مدعی بود که دیگران نیز این گونه قرائت کرده اند. (3)

در صحیح بخاری (4)و صحیح مسلم (5)، «ابن مسعود» از پیامبر اکرم (ص)

1- اصول السرخسی، ج ٢، ص 6؛ علل الدارقطنی، ج ٢، ص ١56.
2- مفاتیح الغیب، ج ١٠، ص ٢١؛ الدر المنثور، سیوطی، ج ٢، ص ١4٠.
3- مستدرک، حاکم، ج ٢، ص ٣٠5؛ الجامع لاحکام القرآن، قرطبی، ج 5، ص ١٣٠.
4- صحیح البخاری، ج 6، ص ١١٩.
5- صحیح مسلم، ج 4، ص ١٣٠.