شهید ثالث و دفاع جانانه او از حریم تشیع در مواجهه با فرقه های شیخیه و بابیه صفحه 157

در پاسخ می گویند : آنها هرچه بود نسخ شده و آیات و احکام بهاء جای آنها را گرفته است، دیگر چه نیازی بدانها داریم .

گاهی قدم فراتر نهاده ، در انتساب این کتابها و الواح به باب تردید کرده، یا به کلّی آن را منکر شده ، می گویند : آثار قلمی و آیات و الواح حضرت اعلی (!) در غایله های اوایل بابیه از میان رفته است.

ما ناگزیر کاری را که آنان می بایست انجام دهند انجام داده ، نمونه ای از آیات برجسته باب را به نقل از دلائل سبعه او در اینجا می آوریم:

بسم اللّه الفرد ذی الافراد، بسم اللّه الفرد ذی الفراد، بسم اللّه الفراد ذی الفرده، بسم اللّه ذی الفوارد،بسم ذی الفرادین، بسم ذی المتفارد، بسم الفرداء، باللّه اللّه ذی الفرداء ... .

سرآغاز و سرانجام دعوت باب

سال 1259 بود که سیدکاظم رشتی، سرسلسله شیخی ها از جهان رخت بربست و برای خویشتن جانشین معرفی نکرد، پیروانش برای یافتن رکن رابع و شیعه خالص به تکاپو افتادند . پس از مدّتی، چندی از آنان دور حاج محمّد کریم خان کرمانی که از شاگردان رشتی و تا اندازه ای مرد مطلعی بود گردآمدند. برخی دیگران را انتخاب کردند و گروهی متحیّر بودند، تا اینکه در سال 1260 سیّد علی محمّد به دستیاری ملاّ حسین بشرویه ای خود را رکن رابع و جانشین سیدرشتی و سرانجام بابِ امام غایب خواند واین گروه را پیرامون خود گردآورد. به درستی معلوم نیست آیا سیّد علی محمّد از آغاز هوای مهدویّت