پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 121

در تقریب، او را تنها راوی حارث می داند(1). ولی در تهذیب، علاوه بر وی شهر بن حوشب و برخی دیگر را که در طبقه آن دو قرار دارند از راویان وی می داند(2). ابن اثیر در اسدالغابه، ربیعه الجُرَشی، عبد الرحمن بن غنم اشعری و شریح بن عبید الحضرمی و برخی دیگر را در شمار راویان وی ذکر نموده است(3).

ممکن است حارث بن حارث اشعری نیز مکنی به ابو مالک بوده و یا این که هر دو یکی باشند. ابن حجر قول اول را پسندیده(4) و از ابواحمد الحاکم(5) نقل کرده که این بحث بسیار محل تردید است: «ابو مالک الاشعری امره مشتبه جدا»(6).

169 . حارث بن یمجد الاشعری

169 . حارث بن یمجد الاشعری

ابن ابی حاتم از وی با نام مزبور یاد نموده است. حارث پیش از عبد الاعلی بن عدی و سالم بن عبد الله المحاربی (و یا نمیر بن اوس) قضاوت حمص را به عهده داشت. وی از عبد الله بن عمرو روایت می کند و عبد الرحمن بن یزید بن جابر راوی اوست. عبدالرحمن راوی ابو سلام ممطور بود و در سال 153 ه . ق. از دنیا رفت(7). با توجه به این که ابو سلام (راوی حارث بن حارث اشعری) از تابعین محسوب می شود و عبدالرحمن راوی ابو سلام و ابن یمجد اشعری می باشد. در نتیجه، این دو در یک طبقه اند و «ابن یمجد» از تابعین محسوب می شود. ابن ابی حاتم، شیخ وی را عبدالله بن عمرو دانسته است که مقصود از او، عبدالله بن عمرو بن العاص(8) است و که از صحابه

1- 1. تقریب التهذیب، ص 73.
2- 2. تهذیب التهذیب، ج 12، ص 218.
3- 3. اسد الغابه، ج 1، ص 321.
4- 4. تهذیب التهذیب، ج 2، ص 137.
5- 5. محمد بن محمد بن احمد بن اسحاق نیسابوری، ابو احمد حاکم (متوفی: 371 ه . ق.) از علمای بزرگ و پیشوای زمان خود در این علم بود. وی نویسنده کتاب های فراوانی از جمله، کتاب الکنی می باشد. او چند سال قضاوت شاش و طوس را عهده دار بود. وی در سال های آخر عمر در نیشابور به تألیف و عبادت پرداخت. او حاکم کبیر و شیخ ابو عبد الله الحاکم می باشد. وی در 93 سالگی از دنیا رفت. (تذکره الحفاظ، ج 3، ص 976).
6- 6. تهذیب التهذیب، ج 12، ص 218.
7- 7. تذکره الحفاظ، ج 1، ص 183.
8- 8. ابو محمد عبد الله بن عمرو بن العاص(متوفی: 65 ه . ق.) پیش از فتح مکه، همراه پدرش به سوی پیامبر صلی الله علیه و آله هجرت نمود. پیامبر وی را بر پدرش برتری می داد. وی در دوران آن حضرت، از عباد محسوب می شد و روایات بسیاری از آن حضرت نگاشته است. عبد الله پدرش را در مورد ورود به فتنه ها سرزنش نمود؛ ولی از ترس عقوق والدین از او کناره گیری نمی نمود. عبد الله در صفین شرکت جست؛ ولی از جنگ پرهیز نمود. پدرش اموال زیادی برایش باقی گذاشت. او در طائف، مالک باغی به قیمت یک میلیون درهم بود. او در مصر از دنیا رفت و به سبب جنگ میان مروان بن حکم و لشکر ابن زبیر، در منزلش دفن شد. (تذکره الحفاظ، ج 1، ص 42).