کتابخانه بالقرآن

پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 122

صفحه 122

محسوب می شود و این نیز تاییدی است بر تابعی بودن ابن یمجد اشعری.

170 . حسن بن حماد الاشعری

وی ملقب به ابن میش و پدر زن طاهر بن احمد بن محمد است. ابوالقاسم احمد بن محمد مدتی نزد حسن بن زید علوی امیر طبرستان (متوفی: 270 ه . ق.) در طبرستان می زیست(1). بیش از این اطلاعی از شرح حال وی نداریم.

171 . حسن بن عبدالله بن محمد بن عیسی الاشعری

وی فرزند بنان و از راویان وی بود. وی در شمارِ مشایخ جعفر بن محمد بن قولویه و علی بن بابویه می باشد(2). با توجه به تاریخ فوت ابن بابویه(3) (329 ه . ق.) و ابن قولویه(4) (368 ه . ق.) و آن چه در مورد بنان گذشت، می توان اطمینان حاصل نمود که دوران زندگی وی در نیمه دوم قرن سوم و نیمه اول قرن چهارم هجری بوده است.

ابن قولویه در کامل الزیارات، روایاتی از وی نقل می کند. و چنین به نظر می رسد که مورد اعتماد ابن قولویه باشد(5). نویسنده الجامع فی الرجال حسن بن عبدالله را در حکم صحیح به شمار می آورد(6).

1- 1. تاریخ قم، ص 209 - 210؛ وفیات الاعیان، ج 6، ص 424.
2- 2. الجامع فی الرجال، ج 2، ص 444.
3- 3. علی بن حسین بن موسی بن بابویه، ابو الحسن، شیخ و فقیه قمیین و مورد اعتماد آنان بود. وی کتاب های فراوانی تألیف کرد. فرزندش، ابو جعفر صدوق و تلعکبری از راویان وی به شمار می روند. (رجال النجاشی، ص 261، ش 684/ الفهرست، ص 93، ش 382).
4- 4. جعفر بن محمد بن جعفر بن موسی بن قولویه قمی(متوفی: 368 ه . ق.)، ابو القاسم، صاحب تصانیف بسیار و از بزرگان حدیث و فقه بود. وی از مشایخ مفید، حسین بن عبید الله، احمد بن عبدون و تلعکبری است. او از راویان پدر و برادرش می باشد. او در جوار قبر حضرت کاظم علیه السلام مدفون شد. پدرش که به او نیز ابن قولویه گفته می شود، در قم مدفون است. (رجال النجاشی، ص 123، ش 318 / الفهرست، ص 42، ش 130 / رجال الطوسی، ص 458، ش 5/ هدیه الاحباب، ص 95).
5- 5. کامل الزیارات، ص 144، ح 3.
6- 6. الجامع فی الرجال، ج 2، ص 444.