پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 164

آنان موافق نیستند(1).

ابن سعد، عامر را راوی پیامبر صلی الله علیه و آله می داند(2). می گویند که آن حضرت به وی فرمود: «عامر نیازی به اجازه ندارد: لا اذن علی عامر». از این رو او بدون اجازه نزد معاویه می رفت(3). عامر از پدرش و معاویه بن ابی سفیان روایت کرده است. مالک بن مسروح راوی وی است(4).

204 . عامر بن عبدالله بن قیس الاشعری

204 . عامر بن عبدالله بن قیس الاشعری

ابو برده عامر یا حارث اشعری از محدثان قرن اول هجری قمری و شیخ بسیاری از راویان است. علمای اهل سنّت او را ستوده و توثیق نموده اند. ابن سعد، عجلی و ابن حجر او را توثیق کرده و ابن کثیر و ذهبی با الفاظی چون: امام، ثبت، فقیه، عالم و حافظ از او نام برده اند(5). حجاج پس از شعبی، در سال 79 ه . ق.، او را قاضی کوفه ساخت و پس از چند سال(6) او را عزل نمود و برادرش ابوبکر را به جایش گمارد(7).

هنگامی که یزید بن مهلب والی خراسان شد، گفت: مرا به شخص کاملی که خصلت های نیکو داشته باشد راهنمائی کنید. ابو برده را به او معرفی نمودند. «ابن مهلب» از صفات او خشنود گشت و به او گفت: تو را به چنین و چنان کاری گماشتم: ... انی ولیتک کذا و کذا. ابوبرده از پذیرش آن خودداری نمود و گفت: از پدرم. از رسول الله صلی الله علیه و آله شنیدم که فرمود: «من تولی عملاً و هو یعلم انه لیس لذلک العمل باَهلٍ فلیتبوء مقعده من النار»(8).

1- 1. همان.
2- 2. الطبقات الکبری، ج 4، ص 358.
3- 3. تهذیب التهذیب، ج 5، ص 72. / اسد الغابه، ج 3، ص 84.
4- 4. کتاب تاریخ الکبیر، ج 6، ص 450/ الجرح و التعدیل، ج 6، ص 326.
5- 5. سیر اعلام النبلاء، ج 4، ص 343/ تهذیب التهذیب، ج 1، ص 365، ش 663/ تقریب التهذیب، ص 409/ تذکره الحفاظ، ج 1، ص 95 ،ش 86/ البدایه و النهایه، ج 9، ص 231.
6- 6. ابن اثیر در جریانات سال 81 ه . ق. او را قاضی کوفه معرفی کرده است. (الکامل فی التاریخ، ج 4، ص 466).
7- 7. الجرح و التعدیل، ج 6، ص 325، ش 1809/ الکامل فی التاریخ، ج 4، ص 452.
8- 8. سیر اعلام النبلاء، ج 4، ص 343/ تذکره الحفاظ، ج 1، ص 95. هر آن که عملی را به عهده گیرد و بداند که اهل آن نیست، جایگاهش را از آتش پر نموده است.