پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 177

179 ه . ق.) از محدثان شام در قرن دوم هجری می باشد. عبد الله بن سالم را ناصبی دانسته اند. ابو داود می گوید: وی عقیده داشته که علی علیه السلام در کشتن ابوبکر و عمر دست داشته است. ابو داود او را به سبب چنین عقیده ای مذمت می کند. ابن حبان، دار قطنی و ابن حجر او را توثیق نموده و نسائی با عبارت «لیس به بأس» که بر رضایت دلالت دارد از او یاد کرده است. عبد الله بن یوسف، می گوید: شخصی را شریف تر از او در مروت و عقل ندیده ام. یحیی بن حسان نیز می گوید: در شام، مثل او را ندیده ام.

وی از جمعی مانند ابراهیم بن ابی علبه، ازهر بن عبد الله حرازی، علاء بن ابی عتبه حمصی، علی بن ابی طلحه (مولی بن هاشم)، محمد بن زیاد الهانی و محمد بن ولید زبیدی روایت نموده است.

ابومسهر، ابو المغیره عبد القدوس بن حجاج، عبد الصمد بن ابراهیم حمصی، عبد الله بن یوسف تنیسی(1)، عمر بن حارث بن ضحاک زبیدی حمصی، یحیی بن حسان و جمعی دیگر از او روایت کرده اند(2).

220 . عبد الله بن سعد الاشعری

220 . عبد الله بن سعد الاشعری

عبد الله بن سعد ابوبکر یا ابوعمر اشعری(3)، و برادرش احوص از سران اولین گروه مهاجران اشعری اند که در ربع آخر قرن اول هجری به قم آمدند.(4). این دو برادر،

1- 1. عبد الله بن یوسف ابو محمد کلاعی دمشقی تنیسی (متوفا: 218 ه . ق.) از محدثان مورد اعتماد شام است. از شیوخ وی می توان به مالک، لیث و سعید بن عبدالعزیز اشاره نمود. بخاری، ابوحاتم ذهلی از راویان اویند. ابن معین او را از دقیق ترین رجال موطأ دانسته و ابو حاتم توثیقش کرده است و دیگران او را شخصی فاضل و متقی معرفی نموده اند. (تذکره الحفاظ، ج 1، ص 404، ش 407).
2- 2. تهذیب التهذیب، ج 5، ص 227، ش 391 / تقریب التهذیب، ص 200/ الجرح و التعدیل، ج 5، ص 76، ش 359؛ ج 6، ص 226.
3- 3. نجاشی در شرح حال حسین بن محمد (احمد)، کنیه عبد الله را ابوبکر ذکر نموده و در شرح حال عموی حسین، عبد الله بن عامر، کنیه او را ابوعمر ذکر کرده است. با توجه به سخن شیخ در «لم» در مورد حسین بن محمد مشخص می شود که مقصود از هر دو، «عبد الله بن سعد» می باشد. نویسنده الجامع فی الرجال، کنیه صحیح را ابوبکر دانسته، احتمال تعدد کنیه را نیز می دهد. (رجال النجاشی ص 66، 218 / رجال الطوسی، ص 469/ الجامع فی الرجال، ج 2، ص 450 / همین نوشتار، شرح حال حسین بن احمد بن عامر).
4- 4. معجم البلدان، ج 4، ص 397 / تقویم البلدان، ص 409 / تاریخ قم، ص 243.