پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 201

روایت می کند(1). اردبیلی آن را در ذیل نام عمران بن محمد بن عمران الاشعری آورده است(2).

با توجه به روایت مرفوعه وی از امام صادق علیه السلام و قول شیخ طوسی در اصحاب الرضا علیه السلام و روایت احمد بن محمد برقی (متوفا: 274 یا 280 ق)(3) از او، می توان نتیجه گرفت که وی ربع آخر قرن دوم و نیمه اول قرن سوم را درک نموده است.

شیخ طوسی وی را توثیق نموده و همانند نجاشی کتابی را به روایت احمد برقی از او دانسته است(4).

242 . عمران بن موسی الاشعری

242 . عمران بن موسی الاشعری

در طریق نجاشی به حسن بن موسی الخشاب، عمران بن موسی اشعری از او روایت می کند. محمد بن یحیی راوی عمران است(5). جز این مورد نامی از او در کتاب های رجال به میان نیامده است(6) . با توجه به این که طریق نجاشی به عمران بن موسی همانند طریق او به عمران بن موسی زیتونی می باشد(7) و این که در موارد بسیاری از اسناد احادیث، عمران بن موسی بدون قید الاشعری یا زیتونی آمده است، احتمال اتحاد آنان داده شده و برخی چون علامه شوشتری جازم به اتحاد می باشند(8). نجاشی، عمران بن موسی الزیتونی قمی را توثیق و کتاب نوادر بزرگی را از او دانسته است. راوی این کتاب محمد بن یحیی است.(9)

در کامل الزیارات، عمران بن موسی از حسن بن موسی الخشاب، و او با دو واسطه

1- 1. تهذیب الاحکام، ج 3، ص 210، ح 509.
2- 2. جامع الرواه، ج 1، ص 643.
3- 3. رجال النجاشی، ص 77.
4- 4. الفهرست، ص 119/ رجال النجاشی، ص 292 / معالم العلماء، ص 88 ، ش 292.
5- 5. رجال النجاشی، ص 42، ش 85 .
6- 6. تنقیح المقال، ج 2، ص 352، ش 9120.
7- 7. رجال النجاشی، ص 291، ش 784.
8- 8. معجم رجال الحدیث، ج 13، ص 150، ش 9057/ تنقیح المقال، ج 2، ص 352/ قاموس الرجال، ج 7، ص 236 / جامع الرواه، ج 1، ص 643، (حاشیه 1).
9- 9. رجال النجاشی، ص 291، ش 784.