پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 206

با توجه به آن چه در شرح حال «شعیب بن عبدالله» بیان شد، مقصود از «عیسی بن بکر بن عبدالله بن سعد الاشعری» که در نسخه چاپی رجال شیخ طوسی(1) در اصحاب حضرت صادق علیه السلام ذکر شد، «عیسی بن عبدالله» است و احتمالاً کنیه او ابوبکر بوده و تصحیف واقع شده است.

248 . عیسی بن محمد بن ایوب الاشعری

248 . عیسی بن محمد بن ایوب الاشعری

شیخ طوسی در فهرست، از او که کنیه اش ابو محمد است، در شرح حال علی بن حدید المدائنی، یاد نموده است. عیسی بن محمد راوی کتاب او است و محمد بن جعفر بن احمد بن بطه، راوی عیسی بن محمد است(2). عنوان مستقلی از وی در کتاب های اصلی رجال شیعه به چشم نمی خورد؛ ولی کلینی در کتاب حج کافی، روایتی از «عیسی بن محمد بن ابی ایوب» با چهار واسطه از امام صادق علیه السلام نقل می کند. در این روایت وی از علی بن مهزیار روایت می کند. محمد بن یحیی و احمد بن ادریس راویان اویند(3).

مرحوم مجلسی این روایت را از کافی، از «عیسی بن محمد بن ایوب» دانسته است و در دو روایت وسائل الشیعه نیز چنین است ولی در روایت دیگر از «عیسی بن محمد بن ابی ایوب» است، بنابراین به احتمال زیاد در کافی تصحیف روی داده است.(4)

با توجه به این که علی بن حدید از راویان امام کاظم علیه السلام و از اصحاب حضرت رضا و جواد علیهما السلام می باشد(5)، عیسی بن محمد را می توان از راویان قرن سوم هجری به حساب آورد.

249 . غَنْم

249 . غَنْم

غنم یا غنیم، پدر عبدالرحمن بن غنم در صحابی بودن او اختلاف است، نقل شده

1- 1. رجال الطوسی، ص 265.
2- 2. الفهرست، ص 89 ، ش 372.
3- 3. الکافی، ج 4، ص 202، ح 3.
4- 4. ر.ک بحار الانوار، ج 12، ص 97/ وسائل الشیعه، ج 13، ص 196، 210؛ ج 11، ص 229.
5- 5. مجمع الرجال، ج 4، ص 175.