پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 40

مخالفت آل احوص با والیانی از آل سعد چون: حمزه بن الیسع، علی بن حمزه و عامر ابن عمران، همکاری نکردن با یحیی بن عمران در شورش علیه مأمون، اختلاف علی بن عیسی با عموزادگانش از آل سعد و کمک نکردن به عیسی بن الحسن در جریان حمله مفلح به قم.(1) وی نتایج اختلاف میان آنان را چنین مطرح می نماید:

پس لاجرم، پایه دولت ایشان بلغزید و دشمن بر ایشان ظفر یافت. بعضی هلاک شدند و برخی جلای وطن کردند؛ مگر اندکی از ایشان که بماندند. بعضی براندک معاشی که ایشان را بود قناعت کردند و بعضی دیگر قافل ها را بدرقه می شدند و حق السعی می گرفتند. نغوذ بالله من سوء العواقب برحمته و کرمه وجوده.(2)

اشعریان در سایر مناطق جبال

اشعریان در سایر مناطق جبال

هنگامی که اشعریان از عراق به ایران کوچ نمودند، علاوه بر قم، در آوه (آبه) نیز ساکن شدند. پس از این که اشعریان در منطقه قم نفوذ یافتند از سایر اقوام و خویشان خود خواستند که به سوی آنان آیند. آنان مناطقی از اطراف قم را به مهاجران جدید واگذار نمودند. در تاریخ قم آمده است:

«مجموع بدین جانب آمدند و هر یکی را ناحیتی بدادند. به ابی بکر، رستاق فراهان و پسرش حماد، رستاق ساوه... و به عمران، رستاق طبرش و به آدم، رستاق قاسان و غیره و به عمر، رستاق دور آخر و همچنین فرزندان احوص مثل این را فرا گرفتند».(3) سلمه بن سلمه همدانی که برخی از این مناطق را در اختیار داشت، آن ها را به مهاجران فروخت. این مناطق عبارتند از: ساوه، طبرش، زواه(4)، جهرود و کوزدر.(5)

اینان به تدریج بر مناطقی از اصفهان، ری، قزوین و همدان دست یافتند.(6) و بر مناطقی از آن حکومت نمودند.

1- 1. همان، ص 102 و 164.
2- 2. همان، ص 241.
3- 3. همان، ص 263.
4- 4. احتمالاً زواره باشد.
5- 5. همان، ص 263.
6- 6. همان، ص 28 و 263.