پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 85

4) وروی ابن الولید المبوبه عن محمد بن یحیی و الحسن بن محمد بن اسماعیل عن احمد بن محمد(1).

این طریق صحیح است و مقصود از «ابن الولید» محمد بن حسن است و نه فرزندش احمد؛ زیرا معهود و متعارف در کلام شیخ طوسی، محمد بن حسن است(2).

طریق صدوق: صدوق در مشیخه من لا یحضره الفقیه، در ذکر طریق خود به احمد بن محمد بن عیسی بیان می دارد:

«و ما کان فیه عن احمد بن محمد بن عیسی الاشعری (رضی الله عنه):

فقد رویته عن ابی(3) و محمد بن الحسن رضی الله عنهما عن سعد بن عبد الله و عبد الله بن جعفر الحمیری جمیعا عن احمد بن محمد بن عیسی الاشعری»(4) که این طریق صحیح می باشد(5) و وجهی برای توقف در روایات من لایحضر نیست.

چند نکته در مورد ابوجعفر اشعری

چند نکته در مورد ابوجعفر اشعری

1. در کافی روایتی وارد شده است که ظاهر آن قدحی برای احمد بن محمد محسوب می شود:

خیرانی از پدرش نقل می کند: هنگامی که حضرت امام جواد علیه السلام در بستر بیماری بودند هر شب، وقت سحر، احمد بن محمد بن عیسی می آمد و جویای حال آن حضرت می گردید. خیرانی می گوید: یک نفر بین پدرم و آن حضرت رفت و آمد می نمود و هرگاه که وی می آمد، احمد او را با پدرم تنها می گذاشت. شبی احمد جایی ایستاد که سخن او با پدرم را می شنید. فرستادهِ آن حضرت به پدرم گفت: امام می فرماید:

«من از میان شما می روم و امامت به فرزندم علی می رسد و همان گونه که اطاعت از من پس از پدرم بر شما لازم بود، پس از من نیز اطاعت از او بر شما لازم است»: «انی

1- 1. الفهرست، ص 25، ش 65.
2- 2. معجم رجال الحدیث، ج 2، ص 299.
3- 3. ابو الحسن علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی، شیخ وفقیه و بزرگ قمیین در زمان خود بوده است. (رجال النجاشی، ص 261).
4- 4. الفهرست، ص 25 ش 65 .
5- 5. مجمع الرجال، ج 7، ص 224 / جامع الرواه، ج 2، ص 530 / معجم رجال الحدیث، ج 2، ص 301.