پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 9

جوهری می نویسد: عرب با حذف دو یاء نسبت، اشعرون می گویند؛ مانند: جاءتک الأشعرون.(1) در قصیده ای از ابوطالب آمده است:

و حیث ینیخ الاشعرون رکابهم بمفضی السیول من اساف و نائل(2)

ابن الغضائری از حسن بن حمد بن بندار قمی روایت می کند: هنگامی که محمد بن اورمه به غلو متّهم شد، اشاعره در صدد قتل وی برآمدند: «ان محمد بن اورمه لما طعن علیه بالغلو، بعث الیه الاشاعره لیقتلوه»(3)

علامه شوشتری در بیان مراد از اشاعره می گوید: اشاعره نَسَبی مراد است که احمد اشعری و اتباع اویند؛ نه پیروان مکتب ابوالحسن اشعری: المراد بالاشاعره نسبا - ای احمد الاشعری و ذووه - لا الاشاعره مذهبا، الاشعری المعروف و اتباعه.(4)

اگر چه هر سه نوع جمع در مورد این خاندان به کار برده می شود، ولی اینان بیشتر به اشعریون معروفند تا اشعرون و اشاعره.

بررسی نسب اشعریان

بررسی نسب اشعریان

در این قسمت، ابتدا اصل و نسب اعراب را معرفی می کنیم و آن گاه به نسب اشعریون می پردازیم.

اصل و نسب عرب ها

اصل و نسب عرب ها

اعراب را فرزندان اسماعیل و قحطان دانسته اند. برخی قحطان را نیز از اولاد حضرت اسماعیل علیه السلام دانسته اند بنابراین اسماعیل پدر اعراب به شمار می رود.(5)

صاحب العبر می نویسد: به لحاظ این که تمامی قبایل عرب از عدنان و قحطان می باشند، اسماعیل، پدر همه اعراب به شمار می رود: «و علی هذا یکون جمیع

1- 1. الصحاح، ج 2، ص 700/ لسان العرب، ج 4، ص 416.
2- 2. السیره النبویه، ج 1، ص 290.
3- 3. مجمع الرجال، ج 5، ص 160/ تکمیل عبارت از: محمد تقی التستری، قاموس الرجال، ج1،ص 66.
4- 4. همان، ج 1، ص 66.
5- 5. السیره النبویه، ابن هشام، ج 1، ص 8.