پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 93

یجز العمل علیه و لا یعتمد(1)».

قمیون به غلو متهمش کردند و اشعریان(2) در صدد قتل وی بر آمدند؛ ولی پس از مشاهده این که وی تمامی شب را با نماز سپری می نماید، منصرف شدند(3).

حضرت امام هادی علیه السلام در نامه ای به قمیون، وی را از اتهامات تبرئه کرد و منزلتش را ستود. ابن الغضائری در این مورد گوید: «و رایت کتابا خرج من ابی الحسن علی بن محمد علیها السلام الی القمیین فی برائته مما قذف به و منزلته»(4).

4. احمد بن محمد بن خالد برقی

4. احمد بن محمد بن خالد برقی

شیخ طوسی و نجاشی وی را ثقه دانسته اند ولی از ضعفا روایت و بر روایات مرسل اعتماد می نماید(5). قمیون بر وی خرده گرفته، اعتراض نمودند. ابن الغضائری می گوید: اشکال و عیبی متوجه احمد بن محمد بن خالد نیست؛ بلکه طعن درباره کسانی است که وی از آن ها روایت می نماید: «طعن القمیون علیه و لیس الطعن فیه و انما الطعن فیمن یروی عنه، فانه کان لایبالی عمن یأخذ علی طریقه اهل الاخبار»(6).

ابوجعفر اشعری وی را از قم اخراج می نماید. با توجه به عبارت ابن الغضائری فهمیده می شود که علت اخراج وی، اعتراض به شیوه نقل او در روایات است. وی در ادامه سخنان خویش می افزاید: احمد بن محمد بن عیسی وی را از قم دور ساخت:

«و کان احمد بن محمد بن عیسی ابعده عن قم».

1- 1. الفهرست، ص 143، ش 610.
2- 2. اگر چه اشاره ای به احمد بن محمد بن عیسی نشده است؛ ولی با توجه به هم عصر بودن او با ابن اورمه احتمال دخالت ابوجعفر اشعری در این ماجرا، وجود دارد.
3- 3. مجمع الرجال، ج 5، ص 160 / رجال النجاشی، ص 329، ش 891.
4- 4. همان.
5- 5. الفهرست، ص 20، ش 55 ؛ رجال النجاشی، ص 76، ش 182.
6- 6. مجمع الرجال، ج 1، ص 138.