مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 106

به عنوان نمونه، فرقه معتزله در دوران امام جوادعلیه السّلام مرحله شکوفایی و رشد خود را سپری می کرد؛ زیرا از حمایت همه جانبه و امکانات مادی و معنوی حکم رانان عباسی - مأمون و معتصم - در جهت ضربه زدن بر مخالفان خود، به ویژه شیعیان و بیرون راندن آنان از صحنه برخوردار بود.((1))

تمام دوران قبل از امامت امام جوادعلیه السّلام و بیشتر دوران امامت آن حضرت، با زمان حکومت مأمون مصادف بود.

مأمون عالم ترین خلفای بنی عباس در فقه و کلام بود.((2)) وی اهل میگساری بود و گاهی آنقدر افراط می کرد که در حال مستی دست به کارهای خطرناکی می زد. او شبی در حال مستی پس از سعایت «ام الفضل»، با شمشیر آخته برای کشتن امام جوادعلیه السّلام به خانه آن حضرت رفت، ولی امام به طرز معجزه آسایی نجات یافتند.

سیاست ریا و تزویر مأمون

مأمون فردی ریاکار و دارای ظاهری فریبنده بود. او در ظاهر به تقوی و پرهیز از معاصی تظاهر می کرد، اما یکی از آلوده ترین افراد زمان خود بود. یکی از مظاهر ریاکاری و نفاق او، تظاهر به طرفداری از حضرت علی علیه السّلام و فرزندان آن حضرت بود، تا جایی که برخی او را شیعه دانسته اند. او حتی نسبت به دشمنان آن حضرت، اعلام انزجار می کرد؛ از این رو از بنی امیه بخصوص معاویه، سخت بی زاری می جست و در سال 211ه- .ق، دستور داد در تمام شهرهای مسلمان