مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 107

نشین ندا دهند که کسی معاویه را به نیکی یاد نکند و برترین کس بعد از پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ، علی علیه السّلام بوده است.((1)) همچنین دستور داد اعلام کنند هر کس معاویه را به نیکی یاد کند یا او را بر دیگر اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ترجیح دهد، ذمه خود را از او برئ کردم (و امنیتی ندارد).((2))

او با تمام این ریاکاری ها، در باطن از فرزندان حضرت علی علیه السّلام و شیعیان آن حضرت سخت نفرت داشت و هر جنایتی را نسبت به آنان روا می دانست که بالاترین آنها به شهادت رساندن امام هشتم علیه السّلام بود.((3))

اقدامات مأمون در روزهای نخست اقامت در بغداد

مأمون در ماه صفر سال 204 هجری قمری وارد بغداد شد و این شهر را مرکز خلافت خود ساخت.((4)) وی در روزهای نخست اقامت خود در

بغداد دو دستور صادر کرد:

نخست آنکه: طی مراسم خاصی دستور داد لباس سبز را که شعار علویان بود از تن در آورده و لباس سیاه که شعار عباسیان بود بپوشند.

دیگر آنکه: نسبت به مخالفان - به جز علویان - فرمان عفو عمومی صادر کرد. «فضل بن ربیع»، وزیر امین، را که تا آن روز پنهان بود بخشید، همچنین «عیسی»، وزیر ابراهیم، را نیز مورد عفو قرار داد با آنکه این دو نفر منشأ بسیاری از فتنه ها

1- . مروج الذهب، مسعودی، ص330؛ و تذکرهْ الخواص، ص201.
2- . الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، ج 6، ص406.
3- . تاریخ زندگانی امام جوادعلیه السّلام، ص137.
4- . البدایهْ و النهایهْ، ابن کثیر، ج 10، ص262-260؛ عصر مأمون، ج 1، ص267 -270.