مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 120

دوران خلافت واثق بالله و علویان

بعد از مرگ معتصم، با «واثق» در سال 227 هجری قمری بیعت شد و او هم مثل پدر و عموی خویش، دارای مذهب اعتزال بود، ولی سادات و علماء را احترام می کرد چنانچه در زمان وی هیچ یک از آن طایفه محتاج و درویش نبودند. واثق مردی کریم و دارای اخلاق نیک بود و پیوسته در مجلس او علماء و حکماء و اطبا به مباحثات علوم عقلی و نقلی مشغول بودند.((1))

ابوالفرج اصفهانی در کتاب مقاتل الطالبیین می گوید: هیچ فردی از فرزندان ابوطالب [فرزندان حضرت علی علیه السّلام] را نیافتم که در ایام خلافت «واثق» به قتل رسیده باشد، جز آنکه علی بن محمد بن حمزه نقل کرده که عمرو بن منیع، علی بن محمد بن عیسی بن زیدبن علی بن الحسین صلی الله علیه وآله را به قتل رسانید، ولی دلیل آن را ذکر نکرده است. ما نیز همانطور که او گفته بود نقل کردیم؛ قتل او در جنگی بود که میان محمد بن مکیال و محمد بن جعفر در شهر ری اتفاق افتاد. در روزگار واثق عباسی همه ی فرزندان ابوطالب [فرزندان حضرت علی علیه السّلام] در سامرا جمع بودند و از طرف واثق حقوقی دریافت می کردند تا اینکه در زمان متوکل همه متفرق و پراکنده شدند.((2))

مدت خلافتش به قول مسعودی پنج سال و نه ماه و سیزده روز بود و سی هفت سال هم عمر کرد.((3)) سید محمد امین در جزء اول اعیان الشیعه می نویسد:

1- . تاریخ روضهْ الصفاء میرخواند، ص2653.
2- . مقاتل الطالبیین، ابو الفرج اصفهانی، ص809.
3- . به نقل از کتاب تاریخ روضهْ الصفا، میرخواند، ص2652.