مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 121

«واثق، اولاد علی[علیه السّلام] را اکرام نمود و نسبت به آنان نیکی کرد و اموال فراوانی به آنان داد».((1))

برخورد متوکل با علویان

متوکل عباسی در مقایسه با دیگر زمامداران معاصر امام هادی علیه السّلام نسبت به علویان، سرسخت تر و کینه توزتر بود.

«ابوالفرج اصفهانی» می نویسد: متوکل نسبت به خاندان ابوطالب بسیار بد رفتار بود، باخشونت و تندی با آنان برخورد می کرد، کینه سختی از ایشان در دل داشت، پیوسته نسبت به آنان بدگمان بود و آنها را متهم می کرد. بد رفتاری متوکل نسبت به علویان در حدی بود که هیچ یک از خلفای بنی عباس با آنان چنین رفتاری نکرده بودند.((2))

همچنین وی می نویسد: در دوران حکومت واثق، فرزندان ابوطالب [فرزندان حضرت علی علیه السّلام ] در سامرّا جمع بودند و در رفاه به سر می بردند؛ ولی در روزگار متوکل همگی متواری و پراکنده شدند.((3))

ابوالفرج اصفهانی به علل این سخت گیری ها و کینه توزی ها اشاره نکرده است؛ ولی شایدبتوان علاوه بر گرایش های اعتقادی و جنبه های روحی و نفسانی وی - که در پیشگویی امیرالمؤمنین علیه السّلام به آن اشاره شده بود - دو عامل دیگر را بر آن افزود:

1. مأمون در دوران زمامداری خود در نزاع بین «اهل حدیث» و «معتزله» به

1- . اعیان الشیعه، ج1، ص 29.
2- . ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص359.
3- . همان، ص394.