مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 124

می کردند و ناچار بودند هنگام نماز، آن پیراهن را به نوبت بپوشند و نماز بخوانند و بقیه ساعات را در اتاقهای خود برهنه به سر برند. این وضع تا زمانی که متوکل زنده بود ادامه داشت.((1))

و این در شرایطی بود که طاغوت زمان، برای خوش گذرانی های خود میلیون ها دینار از بیت المال صرف می کرد و بی حساب و کتاب،هزاران دینار به خوانندگان، نوازندگان، رقاصّان و دلقک ها می پرداخت. امّا اهل بیت رسول خداصلی الله علیه وآله را گرفتار چنین تنگدستی کرده بود و از اینکه مردم با ایشان رابطه برقرار کنند و حقوقشان را بپردازند ممانعت می کرد.

دشنام و بدگویی به علویان

متوکل بخشی از بیت المال مسلمانان را به مبلغان درباری و شاعران جیره خواری می داد که اهل بیت عصمت و طهارت علیه السّلام را دشنام می دادند، از آن جمله می توان به بذل و بخشش های او به شاعر مزدور «مروان بن ابی الجنوب» یاد کرد. وی به پاداش کینه توزی این شاعر دین به دنیا فروخته و بدگویی از علویان، او را غرق در طلا و پول کرد و فرمانروایی یمامه و بحرین را به او سپرد. مضمون بعضی از اشعار او که استحقاق این همه صله شاهانه را پیدا کرد چنین است:

میراث محمد، از آن شماست، علاوه بر آن به وسیله شما بی عدالتی ها از بین می رود.

دخترزادگان (پیامبر) امید به ارث بردن دارند، در حالی که به اندازه ناخنی حق