مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 130

علی علیه السّلام] داشت.((1))

کان المتوکل معروفاً بالتعصب.

متوکل به تعصب و خشونت نسبت به آل علی علیه السّلام معروف بود.((2))

کان اخبث بنی العباس و اقساهم قلباً و اشدهم عتوّاً و عناداً للطالبیین.

متوکل، پلیدترین خلفای عباسی، سنگ دل ترین، سرسخت ترین و دشمن ترین ایشان نسبت به انقلابیون بود.((3))

کان المتوکل شدید البغض لعلی بن ابی طالب علیه السّلام و لأهل بیته.

متوکل بغض و کینه شدیدی نسبت به علی بن ابی طالب و خاندان آن حضرت داشت.((4))

و نیز عملکرد وی در طول مدت زمام داری اش، شاهدهای صدقی بر پیش گویی درست امیرمؤمنان علی علیه السّلام در مورد او است.

منشأ این همه بغض و کینه متوکل نسبت به امیرمؤمنان علیه السّلام چیزی جز خبث سریره، قساوت قلب و کفر باطنی وی نبود؛ چرا که بنا به گفته حضرت امیرعلیه السّلام، جز منافق و کافر، او را دشمن نمی دارد، آنجا که فرمود:

لایبغضنی مؤمن و لا یحبنی کافر أو منافق.

مومن مرا دشمن نمی دارد و کافر یا منافق مرا دوست نمی دارد.((5))

با توجه به این مقدمه، موضع گیری های تند و کینه توزانه متوکل نسبت به

1- . مقاتل الطالبیین، ابوالفرج اصفهانی، ص395.
2- . تاریخ الخلفا، جلال الدین سیوطی، 347.
3- . سفینهْ البحار، شیخ عباس قمی، ج 8، ص576.
4- . کامل، ابن اثیر، ج 7، ص55.
5- . بحارالانوار، ج 39، ص252.