مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 135

نیز ناسزا می گفت: نوشته اند روزی «منتصر» شنید که متوکل به حضرت زهراعلیهاالسّلام ناسزا می گوید؛ حکم مسأله را ازیکی از علما پرسید. وی در پاسخ گفت: کشتن او واجب است؛ ولی آن کس که پدرش را بکشد عمرش کوتاه می گردد. منتصر گفت: اگر با کشتن او اطاعت خدا کرده باشم از کوتاهی عمر خود بیم ندارم. پدرش را کشت ولی پس از آن فقط هفت ماه زنده ماند.((1))

متوکل و تخریب قبر امام حسین علیه السّلام

متوکل می دید بارگاه ملکوتی سبط رسول خداصلی الله علیه وآله و سرور جوانان اهل بهشت، امام حسین علیه السّلام، مورد عنایت مردم است، و به عنوان یکی از پایگاههای مهم انقلابیون علوی به شمار می رود و حق طلبان و ظلم ستیزان، به ویژه علویان - از جمله یحیی بن عمر - با اجتماع و ازدحام در این پایگاه و الهام از روح ظلم ستیز فرزند عزیز پیامبرصلی الله علیه وآله و خون پاک او، مبارزات خود را شکل می دهند و مردم را به قیام علیه ستمگران عباسی و مفاسد اجتماعی دعوت می کنند، و این در حالی بود که قبور اجداد او و همکیشان اموی اش، مزبله شده و یا در نقطه ای متروک، محل درندگان بیابانی است، از این رو تصمیم گرفت دست مردم به ویژه شیعیان را از این پایگاه الهام بخش کوتاه کند.

عاملی که آتش کین متوکل را شعله ورتر و او را در ویران کردن مرقد مطهر اباعبد الله علیه السّلام مصمّم تر ساخت، این بود که پیش از آنکه او به خلافت برسد، یکی از زنان خواننده، کنیزکان خود را نزد متوکل می فرستاد تا به هنگام مستی برایش آواز بخوانند.