مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 148

گوناگون به چهار گروه تقسیم کرده بودند:

نخستین ناحیه: بغداد، مدائن و عراق (کوفه) را شامل می شد؛ ناحیه دوم: شامل بصره و اهواز بود؛ ناحیه سوم: قم و همدان و بالاخره ناحیه چهارم: حجاز، یمن و مصر را در بر می گرفت.((1))

«علی بن جعفر» یکی از نمایندگان امام هادی علیه السّلام و اهل «همینیا» از قرای اطراف بغداد بود. گزارش فعالیت های او به متوکل رسیده بود. متوکل او را بازداشت و زندانی کرد. او پس از گذراندن دوران طولانی زندان، آزاد شد و به دستور امام هادی علیه السّلام رهسپار مکه شد و در آن شهر اقامت گزید.((2))

انتقال امام از مدینه به سامرّا

متوکل برای زیر نظر گرفتن امام هادی علیه السّلام از روش اجداد پلید خود استفاده می کرد و در صدد بود به هر شیوه ای فکر خود را از طرف حضرت راحت کند. روش مأمون را در مورد

کنترل فعالیت های امام پیش از این ذکر کردیم؛ او از طریق وصلتی که با حضرت جوادعلیه السّلام برقرار کرد، توانست کنترل راحتی در درون خانه برقرار سازد و تمام حرکات و ملاقات های حضرت را زیر نظر داشته باشد. پس از شهادت امام جوادعلیه السّلام و جانشینی امام هادی علیه السّلام به جای پدر، ضرورت اجرای چنین نقشه ای بر خلیفه وقت کاملاً روشن بود، زیرا اگر امام در مدینه اقامت می کرد و خلیفه به او دسترسی نمی داشت، قطعاً برای حکوت جابرانه او خطر جدی در برمی داشت. اینجا بود که کوچک ترین گزارشی درباره خطر