مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 157

خود معتزّ خواهد شد. سه روز بعد، وی از خلافت برکنار و کشته شد.((1))

خلافت مهتدی و برخورد او با امام حسن عسکری علیه السّلام

مهتدی نیز به زعم زهد نمایی و بر پا کردن «قبهْ المظالم» به منظور مبارزه با بیدادگری و گسترش عدالت، از پیشگامان بیدادگری و اجحاف نسبت به خاندان رسول خداصلی الله علیه وآله بود. بزرگترین ستم وی، غصب مقام خلافت و ایجاد تنگنا و محدودیت برای خلیفه واقعی رسول خداصلی الله علیه وآله بود.

در شرایطی که اصل نظام و تشکیلات رهبری آن، منحرف از اسلام، بلکه در ضدیت با آن است، بر پا کردن «قبهْ المظالم» و رسیدگی به کار چند ستمدیده ای که بیشتر از سوی خود دولتمردان مورد ستم واقع می شوند، چه نقشی در اصلاح امور و بازگرداندن جامعه به دوران رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم می تواند داشته باشد؟ به علاوه،این کارهای اصلاحی با این انگیزه انجام می شد که خلیفه دوست داشت در میان خلفای عباسی، همچون «عمر بن عبدالعزیز» در بین خلفای اموی باشد. انگیزه ی او از این کار این نبود که وی بر خلاف سایر خلفای بنی عباس خواهان اجرای دقیق احکام و دستورات اسلامی و عدالت اجتماعی باشد.((2)) بلکه مهتدی هم از جمله خلفایی بود که نه عدالت اجتماعی را برقرار کرد و نه خود را از عباسیان و روش خلفای عباسی جدا می دانست، بلکه همان مسیری را انتخاب کرد که خلفای دیگر نیز در آن مسیر حرکت کرده بودند. مهتدی به این مقدار ستم نسبت به جانشینان به حق رسول خداصلی الله علیه وآله بسنده نکرد، بلکه برای تثبیت و تحکیم حکومت غاصبانه خود، امام حسن عسکری علیه السّلام را به زندان افکند.