مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 175

خلافت الراضی بالله و برخورد وی با علویان

ابوالعباس محمد بن المقتدر ملقب به «الراضی بالله» از مردان خوب و عادل بود و نسبت به آل علی علیه السّلام محبت داشت. از کارهای مهم او رد فدک به ورثه حضرت فاطمه زهراعلیهاالسّلام است که تا عصر او ده بار فدک غصب شد و باز به صاحبش رد گردید و او دهمین کسی است که فدک را رد کرد.

«الراضی» مردی ادیب و دانشور و عالی مقام بود و در فلسفه و مباحث مذهبی اطلاعات عمیق داشت. در زمان او حنبلی ها به نام امر به معروف و نهی از منکر قیام کرده بودند و به خانه ها می ریختند و حکومت را به هرج و مرج کشیدند؛ خلیفه مأمورینی گماشت تا از این خود سری ها جلوگیری نماید و منشوری صادر کرد که مشتمل بر تخطئه ی حنبلی ها و رد عقاید آنها بود.((1))

بیعت راضی محمد بن جعفر مقتدر که کنیه ابوالعباس داشت، در روز پنج شنبه ششم جمادی الاول سال 322 هجری قمری انجام گرفت و خلافت او تا دهم ربیع الاول سال 329 هجری قمری دوام داشت و در مدینهًْ السلام به مرگ طبیعی مرد.

مدت خلافتش شش سال و یازده ماه و سه روز بود و مادرش کنیزی به نام «ظلوم» بود.((2))

خلافت المتّقی بالله

ابواسحاق ابراهیم بن مقتدر ملقب به «المتقی بالله»، پس از الراضی به حکم