مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 176

مشورت اعیان دارالخلافهْ به تخت خلافت نشست، ولی خلافت او فقط اسمی بود و در هیچ کاری حقّ دخالت نداشت و در اواخر خلافتش، بعد از مدت کوتاهی، «تورون ترکی» بر سلطنت او غلبه یافت و از خلیفه به جز نامی چیز دیگری نبود.((1))

دولت مرکزی به قدری ضعیف شده بود که همه امراء لشکر و اعیان دارالخلافهْ، ادعای امیرالأمرایی داشتند و می خواستند مستقلاً حکومت کنند. اتفاقاً به حکم امیرالأمراء سابن، در شکارگاهی در نهر «جود» به دست کُردها در سال 339 هجری قمری کشته شد. در این اثناء، امراء بویهی در جنوب ایران، کارشان بالا گرفت و خوزستان را تهدید کردند.

در بصره «ابوعبدالله بریدی» عامل دولت، داعیه ی خودسری داشت و سفری نزد خلیفه آمد و به بهانه خرج لشکر و جنگ با بویهیان،پول هنگفتی گرفت و به جنگ آنان رفت، ولی به لشکریان خویش پول و مخارجی نبخشید.((2))

مردم با «المتقی بالله ابواسحاق ابراهیم بن مقتدر» ده روز که از ربیع الاول سال 329 هجری قمری گذشت بیعت کردند و سه روز از صفر سال 333 هجری قمری خلع شد و چشمانش را میل کشیدند. مدت خلافتش سه سال و یازده ماه و بیست و سه روز بود و مادرش کنیز بود.((3))

خلافت المستکفی بالله

عبدالله بن مستکفی ملقب به «المستکفی بالله» به دستیاری توزن امیر الامراء

1- . تتمهْ المنتهی، ص298.
2- . عماد زاده، حسین، تاریخ مفصل، ص465.
3- . ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص963.