مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 178

خلافت المطیع لله

در زمان خلافت مطیع، جنگها، شورش ها، قحطی و گرانی مهیبی مرکز خلافت را تهدید می کرد. سیوطی می نویسد: در سال 351 هجری قمری، زمان خلافت المطیع لله، شیعیان بغداد به درهای مسجد نوشته بودند: لعنت بر معاویه و لعنت بر غاصبین فدک و لعنت بر مانع امام حسن در حرم جدش و لعنت بر قاتلین اباذر و غیره.((1))

در زمان این خلیفه که آل بویه قدرتی یافته و زمام کشورهای اسلامی در عراق و ایران و مصر، دست ایرانیان و یونانیان بود، به نفع اهل بیت و اولاد حضرت علی علیه السّلام قدم های بلندی برداشته شد. از آن جمله که در همین سال ها معزالدوله امر کرد در مصر در اذان، همان کلمه حقه اولیه را بگویند و آن «حی علی خیر العمل» بود و در عراق حکم نمود تا روز عاشورا را روز غیر ملی((2)) اعلام کنند و تمام دکاکین را بستند و شهر به صورت عزادار در آمد، به طوری که زنها موی بر سر پریشان کردند و لطمه به صورت زدند و به صورت اجتماع، اقامه ماتم و عزاداری برای حضرت سید الشهداءعلیه السّلام کردند که هنوز مراسم هر ساله آن ادامه دارد.

در همین سال در عید غدیر جشن مفصلی گرفتند و این روز، روز تاجگذاری امیرالمؤمنین علیه السّلام اعلام شد.

جامع الازهر را در سال 359 هجری قمری درمصر به نام حضرت زهراعلیهاالسّلام