مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 182

مقتدی از این پیام سخت رنجیده خاطر گشت و مهلت یک ماه از او خواست، اما او گفت:

یک ساعت هم مهلت نداری، مقتدی به وزیر ملک شاه متوسل گشت و از او ده روز مهلت طلبید، اتفاقاً در همان ایام ملک شاه بیمار گشت و پس از چند روزی درگذشت.

در نزد عوام الناس این حادثه کرامتی از خلیفه به حساب آمد و چون ملک شاه درگذشت، همسرش (ترکان خاتون) مرگ او را پنهان داشت و امراء و ارکان دولت سلجوقی را پنهانی دعوت کرد و آنها را به جانشینی فرزندش محمود که پنج سال بیش نداشت سوگند داد و پس از آن مراتب را به مقتدی ابلاغ نمود و از او خواست که فرزندش را به سلطنت که مرتبه دوم خلافت بود منصوب دارد، وی اجابت کرد و او را ناصر الدنیا والدین لقب داد. این واقعه در سال 487 هجری قمری اتفاق افتاد و فردای آن روز، خلیفه به مرگ ناگهانی درگذشت و به قولی کنیزش، شمس النهار، وی را مسموم ساخت.((1))

خلافت مستظهر بالله

احمد بن عبد الله المقتدی مشهور به ذخیرهْ الدین مکنّی به ابو العباس ملقب به «مستظهر بالله»، در شوال سال 470 هجری قمری متولد شد و در محرم سال 487 هجری قمری هنگام مرگ پدرش «مقتدی»، در سن 16 سالگی، با وی برای خلافت بیعت شد.

ابن اثیر می گوید: وی مردی نرم خوی، بزرگ منش و مردم دار بود و علاقه ی