مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 35

فصل سوم: وضعیت شیعیان در دوران سفاح و منصور دوانیقی

اشاره

سفّاح و منصور، خلفای معاصر امام صادق علیه السّلام از پوشش نفاق بیشترین استفاده را بردند. آنان به این نتیجه رسیدند که تنها راه پیروزی بر امویان و دستیابی به قدرت، پیوند دادن دعوت خود به اهل بیت علیه السّلام است. هدف آنان از اتّخاذ چنین سیاستی این بود که اوّلاً، توجه خلفای اموی را از خود منصرف سازند، ثانیاً، اعتماد مردم ناراضی از حکومت را به خود جلب کنند و پشتیبانی آنان را به دست آورند. ثالثاً، مدعی شایستگی خود برای خلافت از طریق وراثت شدند و چنین مطرح کردند که از طریق علی بن ابی طالب علیه السّلام و محمد بن حنفیه خلافت را به ارث برده اند. سفّاح و منصور در نخستین سخنرانی های خود پس از به قدرت رسیدن، به مسأله وراثت تصریح کرده اند.

ابوالعباس سفّاح

نخستین خلیفه عباسی ابوالعباس سفاح است که معاصر امام صادق علیه السّلام بود و در سال 132 ه-ق

با وی بیعت شد. سفاح برای پی ریزی حکومت، به مسجد کوفه رفت و به نام بنی عباس از مردم بیعت گرفت.((1)) سفاح برخلاف بنی امیه که نشسته خطبه می خواندند، بر منبر ایستاد و خطبه خواند. مردم همهمه کردند و گفتند: ای پسر عموی پیامبر خداصلی الله علیه وآله سنت را زنده کردی.((2)) سفاح خطبه خود را