مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 39

سفاح با ایجاد و تشدید فضای ناامن برای امویان و کشتار گروه زیادی از آنان و حتی نبش قبر مرده ها و سوزاندن پیکرهایشان، مانع نخست را تا حد زیادی از سر راه حکومت خود برداشت و شهرها را از لوث وجود امویان پاک کرد.

کشتار مردم توسط سفاح به بنی امیه محدود نمی شد. وی به حدّی در این سیاست افراط کرد که لقب سفّاح (بسیار خونریز) به خود گرفت.

احمد امین می نویسد: زندگی سفّاح با خونریزی و سرکوبی مخالفان توأم بود.((1))

منصور دوانیقی

منصور دومین خلیفه عباسی است که پس ازبرادرش سفاح به خلافت رسید و 22 سال حکومت کرد. وی فردی آزمند، بخیل، خونریز، بی رحم و بی عاطفه بود. مسعودی در وصف آزمندی و حرص وی به ثروت اندوزی می نویسد: اموالی را که منصور بر جای گذاشت، هیچ یک از خلفای پیش و پس از وی بر جای نگذاشتند که رقم آن بالغ بر نهصد و شصت میلیون می شد.((2)) منصور برای برداشتن موانع و خطرات از سر راه حکومت خود و استوار ساختن پایه های آن، از سیاست زور و تزویر استفاده کرد. وی برای رسیدن به اهداف خود این دو ابزار را آنچنان در هم آمیخت که مورخان وجود او را آمیزه ای از خیر و شر دانسته اند؛ در حالی که عملکرد وی نشان داد که سراسر وجود او شر بوده است.

از جمله عواملی که باعث گردید منصور این راه و روش را در پیش گیرد و