مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 90

طالب [فرزندان حضرت علی علیه السّلام] بر خلاف گذشتگان بود، علت آن این بود که او به فکر خوشگذرانی و تهیه وسایل عیش خود بود و پس از آن در بحران جنگ با مأمون قرار گرفت، تا آنکه کشته شد. بنابراین در این مدت سرگرمی امین و مأمون، برای آل ابی طالب [فرزندان حضرت علی علیه السّلام] اتفاقی روی نداد».((1))

مورخان خصوصیات روحی و شیوه ی زندگی امین را چنین نوشته اند: «او مردی زشت کردار، سست رأی و خونریز بود که بر مرکب هوا و هوس سوار شده و نسبت به امر خلافت بی اعتنابود و در کارهای مهم به دیگران تکیه می کرد».((2))

در حکومت پنج ساله امین، تاریخ از بیان اقدامات و موضع گیریهای وی نسبت به امام رضاعلیه السّلام و همچنین تلاش های امام یا واکنش های آن حضرت ساکت است.

دوران مأمون

مأمون، هفتمین و به نوشته مورخان، داناترین و باهوش ترین خلیفه عباسی بود.((3))

او دوران نوجوانی خود را تحت تربیت «جعفر بن یحیی برمکی» و «فضل بن سهل» ایرانی با جدّیت و تلاش و به دور از عیاشی و خوش گذرانی آغاز کرد و در علوم و فنون مختلف بر تمامی خلفای عباسی پیشی گرفت. در زمان هارون و مأمون، تشیع در اغلب شهرهای اسلام رسوخ کرد، و اثر آن در دربار مأمون نیز

1- . مقاتل الطالبیین، ص338.
2- . مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص302.
3- . تاریخ الخلفا، ص306.