مظلومیت شیعه در عصر عباسیان صفحه 93

ج) قیام زید بن موسی بن جعفر

زید بن موسی بن جعفر که از سوی ابوالسرایا به فرماندهی بصره منصوب شده بود، بر ضد عباسیان قیام کرد، خانه هایشان را به آتش کشید و آنان و هوادارانشان را از شهر بیرون راند و دستور داده بود به هر یک از بنی عباس دست یافتند او را آتش بزنند، بدین جهت به زید النار (زید آتش افروز) ملقب گشت.((1))

پیشنهاد ولایت عهدی مأمون و سیاست امام رضاعلیه السّلام

مأمون به خاطر مشکل احراز مقام خلافت، به دلیل وجود نص از سوی پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم درباره رهبری امت پس از آن حضرت که در دست فرزندان رسول خداصلی الله علیه وآله و در عصر او به دست وجود مبارک علی بن موسی الرضاعلیه السّلام بود، با اندیشه فراوان و مشورت با سیاست مدارانی همچون فضل بن سهل، به راه حلی دست زد که پیش از او در میان خلفا سابقه نداشت و آن، ولایتعهدی امام رضاعلیه السّلام بود تا نقشه های شیطانی و حکومتی اش را در پشت چهره امام به ظهور برساند.

امام رضاعلیه السّلام برای ابراز ناخشنودی از تصمیم مأمون پیش از ترک «مدینه» و سفر به «مرو»، بستگان و خویشان خود را جمع کرده و دستور دادند برای آن حضرت مجلس سوگواری تشکیل دهند و گریه کنند و فرمود: من هرگز از این سفر باز نخواهم گشت.((2))

امام به سجستانی می فرمایند: مرا زیارت کن، زیرا من از جوار جدّم بیرون