انوار هدایت، چهل حدیث معتبر در موعظه و حکمت: به ضمیمه صحیفه امام سجاد علیه السلام پیرامون زهد صفحه 59
- مقدمه 1
- راویان حدیث 5
- عامل بی بصیرت 6
- فضیلت مرکّب عالمان 8
- سه گروه سزاوار ترحُّمند 10
- همه خیرها در سه خصلت است 12
- همه خیرها در چهار سخن 14
- انفاق در راه خدا و کیفر کسی که انفاق نمی کند 16
- چهار چیز تباه می شود 18
- احسان به پدر و مادر 20
- گشاده دستی بر خانواده 24
- حقوق مؤمن بر مؤمن 26
- پرهیز از سخن بیهوده 28
- پاداش خویشتن داری 30
- نیرومندترین مردم کیست ؟ 32
- بازداشتن زبان از مردم 34
- شگفت از کسی که نگران چهار چیز است...! 36
- سزاوارترین مردم به نیایش 42
- به آنچه امید نداری امیدوارتر باش 44
- بیم و امید 46
- نتیجۀ اطاعت و عصیان 48
- از خدا شکوه مکن 50
- پرهیز از درگیری 52
- حرص بنی آدم 53
- حرص آدمیزاد 54
- سپاس خدا از جعفر بن ابی طالب 56
- نکوهش آبجو و شطرنج 60
- مؤمن حق ندارد خود را خوار کند 64
- چگونه مؤمن خود را ذلیل می کند؟ 65
- هیچ ملتی سرافراز نشد مگر... 66
- مبغوضترین مردم نزد خدا 68
- سه چیز فخر مؤمن است 70
- ولایت علیّ علیه السلام ولایت خداست 72
- گفتاری حکیمانه از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم 76
- از وصیتهای پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم به علی علیه السلام 86
- اندرزهایی از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم 90
- محبوبترین شما نزد خدا 96
- گفتارهایی حکیمانه از امام صادق علیه السلام 98
- مرا پندی بیاموز 102
- اندرزهایی از امام صادق علیه السلام 106
- پندهایی دیگر از امام صادق علیه السلام 110
- کوشا باش 114
- صحیفه ای از امام سجّاد علیه السلام پیرامون زهد 116
- منابع و مآخذ 129
ذمّ الفقّاع و الشِّطرنج
24 - عَبْدُالْوٰاحِدِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدُوسَ النِّیْسٰابُورِیُّ رضی الله عنه، قٰالَ: حَدَّثَنٰا عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ قُتَیْبَهَ، عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شٰاذٰانَ، قٰالَ: سَمِعْتُ الرِّضٰا علیه السلام، یَقُولُ:
لَمّٰا حُمِلَ رَأْسُ الْحُسَیْنِ علیه السلام إِلَی الشّٰامِ، أمَرَ یَزیٖدُ - لَعَنَهُ اللّٰهُ - فَوُضِعَ، وَ نُصِبَ عَلَیْهِ مٰائِدَهٌ، فَأَقْبَلَ هُوَ وَ أَصْحٰابُهُ یَأْکُلُونَ، وَ یَشْرَبُونَ الفُقّٰاعَ. فَلَمّٰا فَرَغُوا، أَمَرَ بالرَّأْسِ فَوُضِعَ فیٖ طَسْتٍ تَحْتَ سَریٖرِهِ، وَ بَسَطَ عَلَیْهِ رُقْعَهَ الشِّطْرَنْجِ، وَ جَلَسَ یَزیٖدُ - لَعَنَهُ اللّٰهُ - یَلْعَبُ بِالشِّطْرَنْجِ، وَیَذْکُرُ الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیٍّ وَ أَبٰاهُ وَجَدَّه علیهم السلام وَ یَسْتَهْزِئُ بِذِکْرِهِمْ؛ فَمَتیٰ قٰامَرَ صٰاحِبَهُ، تَنٰاوَلَ الْفُقّٰاَع؛ فَشَرِبَهُ ثَلاٰثَ مَرّٰاتٍ، ثُمَّ صَبَّ فَضْلَتَهُ عَلیٰ مٰا یَلِی الطَّسْتَ مِنَ الْأَرْضِ.