تمدن زایی شیعه صفحه 187

همین روحیه ی حکیمانه ی متصل به عالم قدس، نظام زندگی خود را در دنیا می ساختند، نسبت به همه ی نیازهای خود برنامه ریزی می کردند، و هر نیازی از نیازهای خود را درست در محل خود جواب می دادند، همان طور که می بینید روح جنین چقدر زیبا و دقیق دهانش را درست همان جایی گذاشته است که بهترین محل ممکن است و تازه ملاحظه فرموده اید چه اندازه از صورت، دهان شده است؟! به اندازه ای که بتواند حرف بزند و غذا بخورد، نه بیشتر و نه کمتر. تمام قواعد ارتباط با خارج را قبلاً تنظیم کرده است.

بشر با همان عقل قدسی خود به این دنیا آمده است. اگر آن عقل، به هوس آلوده نشود، با همان عهد الهی و نوری که در دوره ی جنینی داشت، ابزارهای زندگی این دنیایی اش را می ساخت، در آن صورت زندگی برایش شکل دیگری پیدا می کرد و در اُنس با خدا با عالمی روبه رو می گشت که گویا همه چیز از قبل برایش به نحوه ی حساب شده ای فراهم شده است، با توجه به این نکته است که یک عارف کامل سعی می کند نیازهای هوس ساز بر او حاکم نشوند تا از یک طرف وابستگی او را به دنیا زیاد کنند، و از طرف دیگر ارتباط او با عالم غیب و معنویت را قطع کنند. بنابراین برای زندگی زمینی و ابزارهای مربوط به آن زندگی راه کارهای بسیار مفیدی را پیشنهاد می کند؛ پیشنهادهای عارف کامل برای ساختن ابزارهای زندگی زمینی، مثل فرامینی است که به صورت تکوینی، نفس انسان در دوران جنینی به گوشت های بدنش می دهد. این دست با خصوصیات دقیقی که حالا دارد در ابتدای دوره ی جنینی به این شکل نبود، یک تکه گوشت بود. نفس با توجه به علم کاملی که نسبت به آینده داشت، آن تکه گوشت را بر اساس اهداف مورد نظرش، تدبیر کرد و در نتیجه این دست با این شکل مخصوص را به وجود آورد. در مباحث انسان شناسی بحثی مطرح است که چطور می شود با تمرکزِ روح بر یک تکه گوشت و استخوان، پنج انگشت به وجود بیاید؟ عنایت داشته باشید که روح با یک تصور خاصی که در نزد خود دارد، بر روی آن قسمت از بدنش که می خواهد آن را به صورت پنج انگشت درآورد، تمرکزمی کند و لذا آن گوشت ها را به نیروی اراده طوری تنظیم می کند که به پنج انگشت تبدیل می شود و شکل می گیرد و بهترین ابزارها را بسازد.

پس چنانچه ملاحظه فرمودید ریشه ی ساختن ابزار برای رفع حوائج زندگی اجتماعی و در نتیجه تمدن سازی، در خود انسان نهفته است، انسان همین که به این دنیا آمد، سهمی در