تمدن زایی شیعه صفحه 383

از غیر توحیدی بودن تا ضد توحیدی شدن

سؤال: در جلسه ی گذشته بحث شد؛ در عین این که مستقیماً نمی توان زمان نابودی یک تمدن را تعیین کرد ولی شواهد سقوط یک تمدن را می توان شناخت و فرمودید: «به همان اندازه که یک تمدن از نظام اَحدی - که عین بقا و ثبات است - فاصله بگیرد، به همان اندازه به اضمحلال نزدیک می شود، و چنانچه آن تمدن در راستای این فاصله گرفتن در مقابل حکم خدا و دین الهی بایستد، اضمحلال او سریع تر و مستقیم تر خواهد بود» حال سؤال ما این است که آیا می توان نتیجه گیری کرد تمدن های غیر توحیدی، هر اندازه هم در حفظ خود تلاش کنند، بالأخره مقابل حکم خدا و دین الهی می ایستند و مضمحل می شوند؟

جواب: همین طور است، چون وقتی حکم خدا بر فرد و جامعه حاکم نبود، نفس امّاره حاکم خواهد بود، نفس امّاره توسط حکم الهی در کنترل قرار می گیرد، حال اگر حکم الهی بر نفس امّاره حاکم نبود امیال بشری همچنان رشد می کند تا آن جا که خود را به جای خدا می گذارد و هیچ حقی را برای غیر خود نمی پذیرد و به اصطلاح روح تمامیت خواهی و استکبار در آن اوج می گیرد و لذا نه تنها حکم خدا را نمی پذیرد، بلکه با حکم خدا و انسان های دین دار مقابله می نماید. یک روز می گوید شما حجاب خود را داشته باشید و ما هم بی حجابی خود را، ولی به این قانع نمی شود، حالا می گوید: شما با طرح حجاب، ما را تحقیر می کنید و لذا ما اجازه نمی دهیم شما حجاب داشته باشید. و این همان مقابله با حکم خدا است و انسانِ بصیر متوجه می شود دیگر عمر این تمدن دیری نمی پاید.

شما باید متوجه یک قاعده باشید و آن این که نفس امّاره در هر مرحله ای باشد اگر توسط حکم خدا و نور معنویت کنترل نشود همچنان جلو می آید تا تمام ابعاد خود را حاکم کند و روح استکباری اش را به انتها برساند و لذا چنانچه نفس امّاره در شخصیت فرد یا اجتماع در میدان باشد دیر یا زود ابعاد نهایی خود را به میدان می آورد و اینجاست که ملاحظه می کنید بعضی افراد در ابتدا در مسیر تحقق انقلاب اسلامی پا به میدان گذاشتند ولی پس از چندی مقابل انقلاب ایستادند، زیرا از اول براساس نفس امّاره ی خود به میدان آمدند نه براساس بندگی خدا، و یک جایی بالأخره آن نفس امّاره چهره ی نهایی خود را نشان داد.