شیعیان عربستان صفحه 287

شریف حسین و ابن رشید از متابعان ترک ها بودند؛ اما ابن سعود و ابن صباح از حمایت های استعمارگر پیر - انگلستان - بهره مند شدند. بعد از جنگ جهانی اول، موضع شریف عوض شد؛ زیرا انگلستان به آن امید که دولت عثمانی را در هم بکوبد، به امیران حجاز وعده داد که یک کشور پادشاهی بزرگ عرب را ایجاد کند. این کشور که سوریه، عراق و فلسطین را شامل می شد، نتیجۀ موافقت نامۀ شریف حسین و مک ماهون بود. از سوی دیگر، لندن طی اعلامیۀ بالفور، فلسطین را به یهودیان واگذار کرد.

هاشمیان نیز دل مشغولی هلال خصیب (سرزمین های مرتفع و حاصلخیز هلالی شکل بین خلیج فارس و سواحل فلسطین) را داشتند. افزون بر آن کلنل کاکس انگلیسی با عبدالعزیزبن سعود زدوبند کرده بودند و بر اساس همین توافق، ابن سعود بدون تحمل دردسر، مجموع شبه جزیره را به تصرف در آورد. او نخست، مرکز نجد، ریاض و پیرامونش را فتح و در سال 1342 ه- . ق مکه را تسخیر کرد و سپس هاشمیان را از این ناحیه بیرون راند.((1))

تخریب مجدد مدینه و بارگاه ائمه علیهم السلام:

در جمادی الثانی 1343 ه- ق شهر جده و سپس مدینۀ منوره در محاصرۀ نیروهای سعودی قرار گرفت و پس از محاصره ای طولانی سقوط کرد. طی محاصره، مردم آن شهر به ویژه شیعیان، رنج زیادی متحمل شدند. «مستر رتز» جهانگرد اروپایی - اوضاع اسفبار حاکم بر مدینه را بعد از این رخداد زجرآور،