شیعیان عربستان صفحه 290

لحاظ شغل کشاورزی و نخل داری به خاندان نخلی مشهورند، اینها شیعه اثنا عشری و از سادات حسینی هستند.((1))

این طایفه با وجود رنج های فراوان و دشواری هایی که داشتند و برخلاف آنکه خلفای عباسی بسیاری از آنان را کشتند و گروهی را در زندان های مخوف گرفتار کردند، نه از آیین خود دست کشیدند و نه مدینه را ترک کردند. با روی کار آمدن وهابیان، این گروه از شیعیان، به سختی تحقیر و استهزا شدند.

در ربیع الثانی 1346 ه- . ق شیعیان نخلی، قیام کردند؛ زیرا تاب اهانت ها و جنایات وحشیانه خانواده سعودی را نداشتند. عبدالعزیزبن ابراهیم، برای سرکوبی این نهضت روانه مدینه شد و متجاوز از هفت هزار نفر شیعه را به شهادت رسانید که اغلب، زن و کودک بودند. پس از آن، عده زیادی از شیعیان به سوی مصر، اردن و دیگر کشورهای عربی گریختند. بعد از این قیام، تحقیر شیعیان نخل دار شدت یافت و آل سعود فرمان دادند که با آنان رفت و آمد نشود و آنان را در مراکز خدمات دولتی و بخش خصوصی استخدام نکنند.((2))

ظلم مجدد به جای رحم و شفقت

در سال 1371 ه- . ق کشاورزان نخلی، در اجتماعی خواستار شدند که تحقیر آنان پایان یابد و با آنها مانند یک انسان برخورد شود؛ اما سعودی ها به جای برآوردن خواسته منطقی آنان، جنایت دیگری را بر اعمال وحشیانه خود افزودند.