شیعیان عربستان صفحه 302

می کرد، از قتل و غارت دیگر مسلمانان دریغ نمی کرد؛ همچنان که او به همراه پسرش «ربیعه» به آل یزید حمله کرد. در این تهاجم، آنان مردان قبیله را از دم تیغ گذراندند و زنان و اموالشان را تصاحب کردند و منطقه نفوذ خود را گسترش دادند.

فرزندان او نیز روش پدر را دنبال کردند، فرزند ابراهیم، مقرن نام داشت که جد اعلای آل سعود است. او با وسعت یافتن منطقه تحت نفوذش در نجد، حکومت کوچکی تشکیل داد. پس از او فرزندش، سعود با تاختن بر آل مَعْمَرْ که دایی های او بودند پس از متواری ساختن آنان به عینیه، با تصاحب زنان و اموال آنان در درعیه به امارت نشست.((1))

نکته قابل ملاحظه این است که هرگاه این خاندان به همسایگان مسلمان خود حمله کردند، با قتل عام مردان قبایل؛ زنان و اموال آنان را به غارت می بردند. اینان چه وجه شرعی و انسانی برای استفاده از زنان مسلمان قبایل و طوایف همجوار داشته اند؟ آیا این عمل جز بی دینی و لامذهبی واقعی، توجیه دیگری دارد؟ به هر حال تأمل بیشتر آنجا است که حتی به زنان و اموال دایی خود «آل مَعْمَرْ» نیز رحم نکردند!!!

پس از محمدبن سعود، فرزندش عبدالعزیز، جانشین پدر شد. او با پشتیبانی شیخ محمدبن عبدالوهاب کشور وسیعی پدید آورد. نخست در سال 1185 ه- . ق بر عشایر متحد نجد تاخت و آنان را در قریه حایر شکست داد. سپس سپاهیان امیر ریاض