شیعیان عربستان صفحه 31

مرتدان اعمال می شد). وهابی ها با بهانه شرک و ارتداد این افراد به سبب خروج بر ولی امر، این اعمال را انجام می دادند. در واقع علمای وهابی که کینه دیرینه ای از شیعیان الشرقیه داشتند، از این فرصت، سوء استفاده کردند.

به هر حال دولتمردان آل سعود، در ظاهر توانستند با موفقیت، فریاد «هَلْ مِْن ناصٍِر یَنْصُرُنی» این مظلومان تاریخ را خاموش کنند؛ اما به طور قطع، این آتش زیر خاکستر، روشن و سوزان خواهد ماند. این برهه از تاریخ شیعیان الشرقیه دورانی بسیار حساس و سخت بوده است که همچنان ادامه دارد.

شیعیان مدینه وضعیت متفاوتی داشتند. آنها در این دوره و در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی ایران، حرکت های مختصری داشتند؛ به این علت که اقلیتی بیش نبودند و همچنین به سبب دوری از شیعیان الشرقیه، در همان آغاز سرکوب شدند و دیگر لب به اعتراض نگشودند. از سوی دیگر، شیعیان مدینه به حدی مستضعف و درمانده بودند که مقاومت برای آنها غیرممکن بود. تعداد شیعیان مدینه، کمتر از پیروان سایر مذاهب است؛ از این رو کاری از پیش نبردند.

حاکمان سعودی

ورود شیخ محمدبن عبدالوهاب به شهر درعیه و انعقاد پیمان((1)) با محمدبن سعود، جریان عجیبی را به وجود آورد که به گسترش آیین وهابیت و حکومت و سلطنت آل سعود انجامید.((2))