بررسی ریشه های تاریخی تشیع در افغانستان صفحه 101

1- ([1]) مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد شماره 3 و 4 و 16 ص 582 سال 1362.

استقبال کردند و هر کدام را همراه خانواده شان در یک نقطه ای از هزاره جات جا دادند و زمین های زراعتی و خانه هایشان را در اختیارشان قرار دادند. چنانچه «میرسید علی یخسوز» با تعدادی از منسوبین خود در بامیان، شاه قباد با عده ای در دره سنگلاخ و برادرش شاه سید بابا در شرق هزاره جات در حدود «جلریز» مستقر شدند. که ساکنین مناطق مذکور در آن زمان همه هزاره بودند. سید یحیی شاه قلندر و برادرش در وردک سکونت گزیدند. که در آن زمان سراسر وردک از مردم هزاره بودند.

شاه برهنه در منطقه یکاونگ و بابا حسن در جنوب غرب هزاره جات نزدیک قندهار ماندگار شد. البته ناگفته نماند که مهاجرت سادات تا زمان «ظهیرالدین بابر» ادامه داشت و بابر نسبت به شیعیان قلمرو خویش نسبتاً رفتار ملایم داشت که در زمان حکومت وی شیعیان از آزادی نسبی برخوردار بودند.((1))

تیمورخانف نویسنده روسی بر این عقیده است که به نظر ما اسلاف هزاره موقعی به اسلام گرویدند که تمام الوس مغولی به اسلام دعوت شده اند.((2))

اما این نظریه که آیین تشیع در زمان غازان خان وارد افغانستان شد با این مشکل مواجه است که هزاره ها را از نسل مغول می داند یعنی هزاره ها مهاجرند در حالی که همانطوری که ثابت خواهد شد هزاره ها قبل از حملات مغولان ساکنین این مرزوبوم بوده اند.

سید عسکرموسوی این مقوله (پذیرش تشیع) را در میان هزاره ها فرایندی می داند یعنی شیعه شدن هزاره ها یکباره صورت نگرفته است بلکه طی زمان طولانی صورت گرفته است و ایشان از جمله کسانی هستند که آغاز این فرایند را از دوره غازان خان