بررسی ریشه های تاریخی تشیع در افغانستان صفحه 147

1- ([1]) شیروانی بستان السیاحیه84 4 به نقل از حسینعلی یزدانی، پژوهشی در تاریخ هزاره ها ج 2 ص 57.

تشیع افغانستان به شمار می آید و یکی از ظلم های حکومتهای گذشته به مردم هزاره تقسیم این منطقه به قطعات کوچک اداری و مرتبط ساختن آن به منطقه افغانها که همیشه تحت سلطۀ افغانها باشند تا به فکر استقلال طلبی نیافتند بوده است. تقسیم بندی جغرافیایی به گونه ای بود که در این منطقه وسیع تنها بامیان مرکز ولایت بود ولی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در افغانستان و روی کار آمدن دولت اسلامی ولایت جدیدی به نام ولایت دایکندی تأسیس شده است. هزاره جات شامل بخش هایی از ولایت های بامیان، غزنی، ارزگان، وردک، میدان، غور و پروان می شود.

تشیع در کابل:

کابل پایتخت افغانستان است. به همین جهت یکی از مراکز تجمع شیعیان به شمار می آید. کابل از بسیار قدیم موطن شماری از سران مهم شیعیان و اصحاب ائمه علیهم السلام بوده است. و ذکر لقب کابلی برای برخی از اصحاب ائمه علیهم السلام (نظیر هارون بن ابی خالد کابلی و ردان ابوخالد کابلی الاصغر) نشان می دهد که تشیع از قرن نخست اسلامی وارد آن سرزمین شده است.

از امام باقر علیه السلام روایت شده: ابوخالد از یاران محمد حنفیه فرزند امیرالمؤمنین علیه السلام بود. وی محمد حنفیه را امام می دانست، اما پس از مدتی در امامت او تردید کرد و روزی محمد حنفیه را به حرمت رسول خدا صلی الله علیه و آله و امیرالمؤمنین علیه السلام سوگند داد که حقیقت امر را به وی بازگو کند که آیا او همان امام است که خداوند اطاعتش را واجب کرده است؟ محمد حنفیه در پاسخ گفت: ای اباخالد مرا به چیز بزرگی سوگند دادی. امام واقعی و به حق علی بن الحسین علیه السلام است از این جهت ابوخالد پذیرفت و به خدمت حضرت سجاد علیه السلام رسید و از آن حضرت کرامتی مشاهده نمود و