بررسی ریشه های تاریخی تشیع در افغانستان صفحه 240

به دنبال قیام دره صوف هزاره های «جنگ اغلی» و «دهنه غوری» در اواخر سال 1357 قیام کردند و عده ای از نیروهای دولتی را کشته، علاقه داری دهنه غوری را موقتاً آزاد نمودند و بعد از چند روز مورد شدیدترین حملات از سوی دولت قرار گرفتند.

رژیم کمونیستی به دنبال این حادثه 16 هزار نفر ایلجاری و قوای نظامی برای سرکوبی این مردم بسیج نمود. جنگ های خونین به وجود آمد و در یک قتل عام بیش از صد نفر از این مردم به شهادت رسیدند. قوای دولتی علاوه بر آتش زدن خانه ها و غارت اموال حتی حیوانات اهلی را نیز می کشتند تا این مردم از نظر اقتصادی فلج شوند به خاطر کثرت اجساد انسانی و لاشه های حیوانات تا مدتی از مناطق مختلف جنگ اغلی بوی اجساد مردگان به مشام می رسید بعد از آن دامنه قیام به سرعت در مناطق شولگره، پشت بند و چهار کنت سرایت نموده و مردم آن علیه رژیم الحادی به پا خواستند. از اوایل 1358 هزاره جات (مناطق شیعه و هزاره نشین) یک پارچه خون و آتش بود. مردم سلحشور این منطقه در همه جا به پا خواستند و در مدت کوتاهی بیش از 30 فرمانداری و بخشداری و پایگاه های مهم قوای نظامی را آزاد کردند و در همه جا با نیروهای رژیم درگیر شده، ضربات کوبنده ای به آنان وارد کردند و در این راه ده ها هزار شهید در پیشگاه الهی تقدیم نمودند.

به قسمی که در گرفتن ولایت بامیان در بهار سال 1358 تنها در یک یورش شبانه که به میدان هوایی (فرودگاه) بامیان انجام شد، 400 نفر (در برخی گزارش ها 700 نفر) رزمنده هزاره (شیعه) شربت شهادت نوشیدند و بعد از آن جنگ های خونین در بامیان ادامه یافت.((1))

قیام شیعیان در مناطق مرکزی

به دنبال مطالبی که آقای یزدانی درباره قیام هزاره جات در کتاب دفاع هزاره ها از استقلال و