بررسی ریشه های تاریخی تشیع در افغانستان صفحه 75

1- ([1]) پژوهشی در تاریخ هزاره ها، حسین علی یزدانی (حاج کاظم) ج 1 ص 27 چ دوم 1372 انتشارات مدرس مشهد.

از ناحیه احشام تأمین می شد و آریایی ها بعد از هجوم به سوی جنوب بسیار زود جذب فرهنگ دراویدی ها شدند و به کشاورزی روی آوردند و عده ای از اقوام پیشین را نابود و قسمت دیگر را به بردگی گرفتند.((1))

هجوم آریایی ها:

آریایی ها دارای جمعیت بسیار و قبائل بی شمار بودند که محل سکونت اصلی آنها در شمال دریای سیاه و سواحل رود دانوب و کلاً در اروپای شرقی بوده که به خاطر کثرت جمعیت و سخت شدن شرایط زندگی به سوی زمین های وسیع و پربرکت جنوب مهاجرت کردند. آغاز مهاجرت شان تقریباً از سال 1800 قبل از میلاد شروع شد و تا هزار سال بعد از آن ادامه یافت و زمین های وسیع که به نام های ایران، هند، افغانستان، ایران و هند یاد می شوند به تصرف در آوردند.((2))

بدیهی است که هر یورش و تهاجم، قتل و کشتار، خرابی های بی شمار بدنبال دارد. آریایی ها در همه جا مردم بومی آن مناطق را قتل عام نمودند. این درگیری های بقدری وحشتناک بود که نسل بیشتر بومی ها منقرض گردید. امروزه هیچ نشانی از آنها بجای نمانده است جز اقوام دراویدی در کشور هند.

واژه «آریا» از ریشۀ کلمه ای می آید که به معنای کشاورزی است اینان چون کشاورزی را از بومی ها یاد گرفتند اغلب به این شغل روی آوردند بعدها این کلمه معنی نجیب و اشرافی را بخود گرفت.((3))

از آنجا که زبان آریایی های مذکور با زبان ملل