راه یافته یا چگونه شیعه شدم صفحه 111

ما در زمینۀ پهلوانی عمر و شجاعتش نیز مطالب زیادی شنیده ایم تا جایی که گفته شده زمانی که عمر اسلام آورد قریش به وحشت افتادند و عظمت مسلمانان با اسلام آوردن وی تقویت گردید و نیز آمده که خداوند به وسیلۀ عمر بن خطّاب، اسلام را سربلند گردانید یا اینکه پیامبر صلّی اللّه علیه و آله دعوت خویش را بعد از اسلام آوردن عمر علنی کرد، درصورتی که تاریخ صحیح،او را با چنین پهلوانی و شجاعتی وصف نمی کند.تاریخ،فرد مشهور یا عادیی را نشان نمی دهد که در جنگی مانند بدر یا احد یا خندق و غیر آن به دست عمر کشته شده باشد،بلکه درست به عکس است.تاریخ می گوید عمر در جنگ احد و حنین همراه بعضی دیگر از صحنه گریخت یا وقتی پیامبر صلّی اللّه علیه و آله وی را برای آزادی قلعۀ خیبر اعزام کرد ناکام بازگشت،حتّی در سرایایی (گردان های رزمی)که عمر در آن ها شرکت می کرد که آخرین آن ها سپاه اسامه بود، هیچ گاه سرباز فرمانبرداری نبود.

ای اندیشمندان!با بیان این حقایق،آیا جایی برای ادّعای پهلوانی و شجاعت وجود دارد؟دربارۀ تقوا و ترس عمر و گریه اش از خوف خدا نیز بسیار شنیده ایم تا آنجا که گفته شده وی(در زمان خلافتش)می ترسید خداوند او را بر اثر لغزیدن استری در عراق مؤاخذه کند که چرا آن راه را هموار نکرده، حال آنکه تاریخ صحیح برای ما بیان می دارد عمر،انسانی تندخو و خشن و بی پروا بود و از چیزی پرهیز نمی کرد.اگر کسی دربارۀ آیه ای از قرآن چیزی می پرسید،بی آنکه گناهی را مرتکب شده باشد به اندازه ای او را کتک می زد که زخمی می شد؛حتی زن باردار به مجرّد دیدن او از ترس بچّه می انداخت.چرا وقتی عمر شمشیر کشید و هرکسی را که می گفت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله از دنیا رفته،تهدید می کرد و به خدا سوگند یاد می کرد وی از دنیا نرفته،بلکه مانند حضرت موسی بن عمران برای راز و نیاز با خدای خویش رفته است و گویندۀ آن سخن را تهدید به گردن زدن می کرد، (1)از خدا نترسید و پرهیز نکرد؟