راه یافته یا چگونه شیعه شدم صفحه 114

و با خرسندی از آنان یاد می کنند.

بررسی من دربارۀ این دسته از صحابه نیست که مورد احترام و سپاس شیعه و سنّی هستند،چنان که دربارۀ دسته ای که اهل نفاق و مورد لعن و نفرین همۀ مسلمانان از سنّی و شیعه هستند نیز نخواهد بود.بحث من پیرامون صحابه ای است که مسلمانان در خصوص آنان اختلاف دارند و در بعضی موارد آیات قرآن به سرزنش و تهدید آنان نازل شده،این دسته کسانی اند که رسول خدا صلّی اللّه علیه و اله در مناسبت های متعدّدی آن ها را برحذر داشت یا خود از آنان برحذر بود.

آری اختلاف موجود بین شیعه و سنّی به همین دسته از صحابه برمی گردد،شیعه گفتار و کردار و عدالت آنان را مورد نقد و اعتراض قرار می دهد،امّا اهل سنّت و جماعت به ایشان احترام می گذارند، باآنکه در بعضی موارد با آنان اختلاف دارند.

بنابراین،بحث من به همین دسته از صحابه مربوط می شود تا بتوانم طی این بحث به حقیقت یا به بخشی از آن دست یابم و این بدان معنا نیست من آیاتی را که صحابۀ رسول خدا صلّی اللّه علیه و اله را ستوده است ندیده ام و تنها آیه هایی که آن ها را سرزنش نموده است مورد بحث قرار داده ام،بلکه در این بررسی ملاحظه نمودم آیه هایی در مدح و ستایش آنان وجود دارد که در لابه لای آن،توبیخ و سرزنش یا عکس آن به چشم می خورد.

برای رسیدن به حقیقت،خویشتن را مانند سه سالی که به بررسی و تحقیق پرداختم به زحمت نمی اندازم،بلکه طبق معمول و به عنوان مثال و رعایت اختصار به بیان آیاتی چند اکتفا می کنم؛امّا کسانی که می خواهند به نحوی گسترده بحث را دنبال کنند باید دشواری های تحقیق و بررسی و پی گیری و مقایسه را آن گونه که من انجام دادم تحمّل نمایند تا ارشاد و هدایت آن ها با تحمّل رنج و مشقّت همراه باشد، آن گونه که خدای سبحان از هر انسانی می خواهد و به نحوی استوار و مورد رضایت و قبول وجدان باشد که با طوفان های شدید فکری متزلزل نگردد.بدیهی است چنین هدایتی که از روح انسان سرچشمه می گیرد به مراتب از هدایتی که با تأثیرات خارجی به وجود می آید برتر خواهد بود.